Bragi hefur bjargað þremur mannslífum: „Það er alltaf góð tilfinning“

Þú fórst í frægan stein­bíts­róður.

„Hann var athygl­is­verður,“ segi Bragi Ólafsson í við­tali við Reyni Trausta­son.

Það er mesta afla­verð­mæti sem línu­bátur hefur dregið á einum sól­ar­hring.

„Og sér­stak­lega á stein­bít. Við vorum að leggja af stað í róður aðfara­nótt mánu­dags,“ segir Bragi en þeir voru þrír frá Suð­ur­eyri. „Það var 250 tonna bátur frá Horna­firði sem var á loðnu út frá Vest­fjörðum og bil­aði út frá Kóp senni­lega. Var á reki.“ Það var kallað í nokkra frá þeim báti en ekk­ert gert og loks var kallað í Braga. „Mér fannst dálítið leið­in­legt að láta mann­inn vera þarna á reki,“ segir Bragi sem sagði við mann­inn að hann skyldi gera þetta ef hann fengi trygg­ing­arnar til að sam­þykkja að hann fengi sam­an­lagt afla­verð­mæti tveggja báta á svæð­inu. Og það var sam­þykkt. „Ég dró hann í land og var það tím­an­lega að ég gat laum­ast og lagt lín­una út á Kóp og var með átta tonn. Hinir voru með 24 tonn. Og leggið svo saman.“

Beitn­inga­menn­irnir í landi voru ekk­ert kátir þegar þú komst.

„Nei, þeir voru óhressir þangað til ég sagði þeim að þessu yrði skipt eins og venju­legum afla­hlut. Það voru engir björg­un­ar­laun. Þeir héldu kannski að þeir fengju bara beitn­inga­hlut úr átta tonnum en þeir fengu aflatonn úr 54.“

Það var veisla þann mán­uð­inn.

„Þeir urðu mjög ánægðir.

Þetta er svo­lítið skrýtin aflasaga.“

14 ára á sjóinn

Bragi er frá Suð­ur­eyri og var á sjó í 44 ár. Frá 14 til 58 ára. Hann segir að það hafi ekk­ert annað verið í stöð­unni en að fara á sjó­inn. „Mér datt ekki í hug að fara að vinna í frysti­húsi. Ég gerði það samt þegar ég var 11 ára og 13 ára. 14 ára fór ég á sjó og fór aldrei í land eftir það þangað til ég hætti. Þá var ég á trillum á sumrin og í skól­anum á vet­urna. Á skaki og línu. Manni var kennt að vinna þarna. Það var ekk­ert gefið eftir.

Ég var alinn upp mikið hjá pabba sem var með stóru bát­ana. Freyj­urnar. Ólaf Frið­berts­son. Svo fór hann að kaupa trillur þegar við vorum að byrja að vaxa úr grasi til að hann hefði atvinnu fyrir strák­ana. Þannig byrj­aði þetta.“

Árin liðu og fór Bragi svo í Stýri­manna­skól­ann. Faðir hans lést árið 1972 og varð Bragi skip­stjóri á einum bát­anna.

„Það gekk rosa­lega vel á síld­inni fyrstu þrjú árin sem hún var og það bjarg­aði okkur að hann var mjög skuld­lít­ill bát­ur­inn þegar síld­ar­leys­is­árin komu og þessi erf­iðu ár, 1967-1969. Eftir það gekk þetta allt ágæt­lega.“

Jú, tím­inn leið og Bragi fór suður. „Mér bauðst til að taka við tog­ar­anum Júlí sem var 1000 tonna tog­ari í Hafn­ar­firði.“

Það er alvöru.

„Það er alvöru og þá byrj­aði mín alvöru­tog­ara­mennska.“

Bragi er spurður hvað menn þurfi að hafa sem sækja sjó­inn. „Áhuga og láta ekki trufla þig. Þá gengur þetta.“

Sjúkrakassi í björgunargjöf

Bragi hefur bjarg­aði fólki frá drukknun. Oftar en einu sinni.

„Ég hef bjargað tveimur strákum úr höfn­inni á Suð­ur­eyri og einum til við­bótar úr sund­laug á Mallorca. Það er alltaf góð til­finn­ing af því að ég veit að í tveimur til­fellum hefði þetta ekki endað vel ef ég hefði ekki verið á staðnum.

Í fyrsta skiptið var verið að byggja höfn­ina á Suð­ur­eyri og voru gröfur að grafa langt niður í sjó­inn. Fimm til sjö ára krakkar voru að leika sér og athuga hvað þeir gætu hlaupið nálægt kant­inum. Ég var með trill­una að botn­þrífa og var einn þarna og fylgd­ist með krökk­unum. Það end­aði með því eins og við var að búast – einn fór niður. Og krakk­arnir hlupu allir í burtu. Hann var kom­inn þrjá til fjóra metra og ég náði honum upp,“ segir Bragi en bát­ur­inn var um 10 metra frá. „Ég stakk mér á eftir honum og náði honum upp. Þetta var sonur lækn­is­ins og ég fékk veg­legan sjúkra­kassa í björg­un­ar­gjöf. Hann var alltaf um borð í trill­unum.“

Bragi segir frá öðru björg­un­ara­freki. „Við vorum að koma úr róðri og leggja að bryggju og beitn­inga­menn­irnir voru komnir með balana og ég var kom­inn með stefnið þannig að það var á ská. Þá kom ungur drengur á hjóli, fór út í kant­inn, missti jafn­vægið og datt í sjó­inn milli skips og bryggju. Menn voru frammi á stefni og svo voru menn í landi en menn gláptu bara. Ég spark­aði af mér skónum, kúp­l­aði frá, stakk mér niður og náði í stráksa.“

Hann segir svo frá þriðju björg­un­inni.

„Þá var ég úti í sól­ar­löndum og sat um morgun á sund­laug­ar­kanti og fólk í kring á bekkjum. Þá tók ég eftir manni sem kom labbandi og stakk sér út í. Mér fannst vera merki­legt hvernig hann stakk sér. Hann fór ein­hvern veg­inn á bring­una og sökk svo niður og lét öllum illum látum. Ég skildi ekk­ert hvers lags æfingar þetta væru á mann­inum. Hann var lengi niðri. Svo kom hann upp á yfir­borðið í augna­blik. Ég heyrði eitt­hvað hljóð og svo sökk hann aftur. Þá sá ég að það þýddi ekk­ert annað en að ná í kall­inn.“

Og það gerði Bragi.

Hann segir að hann hafi síðan fengið hjálp við að koma mann­inum upp á sund­laug­ar­kant­inn. „En það hafði eng­inn tekið eftir þessu. Hann hefði getað verið þarna áfram.“

Hvað kom fyrir?

„Hann var bara ósyndur. Við vorum að dæla upp úr honum og han var far­inn að geta staðið upp. Svo kom konan hans og talað um hvern fjand­ann hann hefði verið að gera þarna ósyndur og tók hann í burtu. Ég var alltaf að von­ast eftir að ég fengi bjór í verð­laun en ég sá hann aldrei meir.“