Hemmi Gunn varð oft fyrir barðinu á kjaftasögum: „Feginn að komast í vinnuna eftir veikindin“

Hermann Gunn­ars­son var þjóð­ar­ger­semi okkar Íslend­inga. Alltaf kall­aður Hemmi Gunn. Hann heill­aði fólk með útgeislun sinni á marga vegu; í íþrótt­unum, sjón­varps- og útvarps­þátt­unum og á svið­inu að skemmta, og á margan annan hátt – enda var mað­ur­inn án hlið­stæðu.

Ævisaga Hemma Gunn kom út árið 2013, stuttu eftir að Hemmi lést, þetta sama ár.

Margt brall­aði Hemmi í gegnum tíð­ina og ævin­týri hans voru mörg og mikil, sem og afrekin.

Í einum kafla bók­ar­innar: Hemmi Gunn – Sonur þjóðar, eftir blaða­mann­inn Orra Pál Orm­ars­son, segir frá því að Hemmi varð illa veikur af því sem hann hélt vera flensu.

Kaflinn ber yfir­skrift­ina: Sagður dauð­vona.

„Síðla árs 1984 nældi ég mér í flensu, að ég hélt. Lét það þó ekki aftra mér frá því að mæta í vinnu og láta vinnu­fé­lag­ana vor­kenna mér og dástað því hversu dug­legur og harðu af mér ég væri. Það kunni ég.“ (Bls. 153)

Á þessum tíma starf­aði Hemmi á RÚV sem íþrótta­f­rétta­maður. Honum gekk illa að losna við það sem hann hélt að væri venju­leg flensa:

Þætt­irnir Á tali hjá Hemma Gunn voru einir þeir vin­sæl­ustu í sögu Íslands.

„Ekkert gekk að fá mig góðan af flens­unni og eftir um tvær vikur fór ég að fá óbæri­legan höf­uð­verk og bull­andi hita­toppa, kannski svona hálf­tíma í senn. Það var ekki eðli­legt og fólk ráð­lagði mér að leita læknis. Ég gerði það og var settur í alls­konar rann­sóknir án þess að neitt kæmi út úr þeim til að byrja með.“ (Bls. 153)

Í fram­hald­inu var Hemma vísað til „Sigurðar B. Þor­steins­sonar lyf­læknis sem setti mig í blóðprufu.“ (Bls. 153)

Og ekki var þetta flensa sem hrjáði Hemma, ónei. Hann mætti aftur til Sigurðar lyf­læknis, sem var áhyggju­fullur:

„Ég kom aftur til hans og nið­ur­staðan úr þeim rann­sóknum var sú að ég væri alvar­lega veikur og yrði að leggj­ast strax inn á spít­ala. Það þótti mér ómögu­legt, hver ætti þá að segja þjóð­inni íþrótta­f­réttir?“ (Bls. 153)

Sem betur fer var það sem hrjáði Hemma ekki mjög alvar­legt, en slæmt þó. Hann var greindur með katta­bakt­eríu, eða eins og segir í bók­inni:

Um er að ræða sjald­gæfa sýk­ingu sem örfáir Íslend­ingar höfðu fengið á undan mér. Send voru sýni til Dan­merkur og Banda­ríkj­anna til að fá þetta stað­fest. Á meðan lá ég í ein­angrun á Land­spít­al­anum án þess að finna í raun og veru fyrir neinu. Erfiðast var að bíða.“ (Bls. 153-154)

Hemmi og Elsa Lund voru ógleym­an­leg saman í þáttum Hemma, Á tali með Hemma Gunn.

Hafði Hemmi nælt sér í katta­bakt­er­í­una af ketti er hann pass­aði fyrir nágranna sína. Varð hann feg­inn að það var katta­bakt­er­ían sem hrjáði hann en ekki eitt­hvað alvar­legra, sem hann hafði grunað.

Vissu­lega getur það verið stór­hættu­legt, og jafn­vel lífs­hættu­legt, að fá katta­bakt­eríu, en í til­felli Hemma greind­ist sjúk­dóm­ur­inn snemma og fékk hann við­eig­andi með­ferð og jafn­aði sig fljótt.

En það spurð­ist út að Hemmi væri veikur á þessum tíma og fór af stað kjafta­saga um að hann væri dauð­vona vegna krabba­meins. Var það ekki í fyrsta né síð­asta sinn er Hemmi þurfti að glíma við kjafta­sögur um sjálfan sig, enda mað­ur­inn afar vin­sæll og far­sæll í litlu og lok­uðu sam­fé­lagi. Hemmi hélt þó bara sínu striki og var ekk­ert að láta þetta angra sig til lengri tíma.

„Ég varð feg­inn að kom­ast aftur í vinn­una eftir veik­indin, fá rútínu aftur í líf mitt.“ (Bls. 154)

Heimild: Hemmi Gunn – Sonur þjóðar. Orri Páll Orm­ars­son. Sena 2013.