Elísabet í bata eftir að líkaminn reyndi að hafna nýranu: „Bæði röddin og augun voru brostin“

Elísabet Jök­uls­dóttir er öll að koma til eftir að hafa veikst illa en hún fékk nýverið grætt í sig nýra.

Rit­höf­und­ur­inn og ljóð­skáldið ást­sæla, Elísabet Kristín Jök­uls­dóttir varð fyrir því á dög­unum að lík­am­inn tók upp á því að reyna ítrekað að hafna nýr­anu sem hún fékk grætt í sig í byrjun jan­úar. Skrifaði hún nokkrar færslur á Facebook og leyfði þannig fólki að fylgj­ast með veik­ind­unum. Gaf hún Mannlífi góð­fús­legt leyfi til að birta færsl­urnar, sem eru í raun eins og örsögur, enda Elísabet með betri pennum þjóð­ar­innar.

„Ég er búin að vera með skjald­böku­augu í mánuð, örugg­lega útaf nýrna­að­gerð­inni, augun hafa orðið pínu­lítil og sting­andi eða dauf og sorg­mædd. Augn­lokin hangið yfir einsog óveð­urs­ský. Senni­lega útaf því að ég hef ekki vitað hvað tæki við og ekki verið til­búin til að gleðj­ast almenni­lega fyrr en nú í fyrra­dag. Þá kom gleðin en þakk­lætið kom strax, mjúkt stór­eygt þakk­læti. En að öðru leyti hef ég verið með skjald­böku­augu.

*

Það var soldið sér­kenni­legt hvernig gleðin kom til sög­unnar en það kom til mín kona í mat­salnum sem spurði hvort ég væri komin með nýtt nýra, ég sagði já og þá sagð­ist konan vera hér vegna lifrar­ígræðslu, hún hefði fengið nýja lifur. Og þá varð ég svo glöð að gleðin streymdi um mig, þótt ég þekkti kon­una ekki neitt. Ég óskaði henni til ham­ingju. Og þá hugs­aði ég: Elísabet, þér er óhætt að vera glöð vegna nýrans og taka á móti þessu krafta­verki. Og þá skildi ég allt þetta fólk sem er að óska mér til ham­ingju. Margt fólk sem ég þekki ekki neitt en gleðst vegna mín,“ skrif­aði Elísabet þegar hún var farin að verða veik­burða.

En svo fór að halla undan fæti og Elísabet búin að vera á spít­ala í fjóra sól­ar­hringa:

„Búin að vera á spít­ala í fjóra sól­ar­hringa með sterk ofnæm­is­bæl­ingar lyf í æð og sýkla­lyf í hina æðina. Líkaminn hefur reynt að hafna nýr­anu og Garpur benti mér á að höfnun væri ekki fjarri lagi þegar þessi fjöl­skylda er ann­ars­vegar En þetta er víst allt á bata­vegi og ég þigg góðar bænir. Þetta er svona bakslag í seglin.“

Góðar fréttir

Nokkrum dögum síðar var Elísabet með góðar fréttir en nýrna­gildið hafði lækkað og allt í rétta átt.

„Góðar fréttir.Það var bara í nótt sem hjólin fóru að snú­ast og bat­inn að gera vart við sig, nýrna­gildið (krea­tínið) hefur lækkað og ákveðin teg­und af hvítu blóð­korn­unum hækkað. Ég er orðin mjög tækni­leg í þessu öllu þótt ég hafi ekki skilið neitt í upp­hafi. Vona bara að bat­inn haldi áfram.Ég þakka ást­sam­lega, þið eruð æði að senda mér bænir, hvatn­ingu og hlý orð. Ómet­an­legt og þræl­virka.“Í dag birti Elísabet svo enn betri fréttir.

„Jæja, ég er farin að líta betur út, bæði röddin og augun voru brostin, en nú er röddin komin og mér sýnd­ust augun hafa fengið annan svip. Afsakið, ég ætla aðeins að gá. Jújú. Og ég er ekki eins stirð í hreyf­ingum, ég er bæði búin að vera í hjóla­stól og með göngu­grind en nú er farin að spranga um, var­lega. Þetta hefur sann­ar­lega verið stór aðgerð og tekið mikið á and­lega og lík­am­lega og þegar fólk spyr mig: Er þetta ekki allt annað líf, finn­irðu ekki breyt­ingu á þér, … þá get ég sagt að minnsti vottur um breyt­ingu hefur tekið sex vikur. Og það er sem­sagt í dag.“

Mannlíf sendir Elísa­beti inni­legar bata­kveðjur.