„Hefði átt að ganga útúr bílnum og berja hann, en gat það ekki því foreldrarnir voru í aftursætinu“

Glúmur kann að gleðja fólk með skrifum sínum; sem eru án hlið­stæðu.

Segir:

„Sótti for­eldra mína útá völl í kvöld og ók þeim heim. Ekki fjarri land­ar­eign for­eldra minna bjó indæll eldri maður sem nýverið seldi hús sitt og er nú fluttur annað. Nýjir eig­endur.“

Glúmur „ók eftir þess­ari fáförnu götu á eftir sendi­ferða­bíl sem gerði sig lík­legan til að beygja til hægri inná plan húss hinna nýju eig­enda og þegar ég fór í mak­indum framúr sveigði bíll­inn í veg fyrir mig. Öku­mað­ur­inn þurfti greini­lega mik­inn sós­íal­ískan vinstri sveig til að beygja til hægri. Ég stöðv­aði og gapti á téðan öku­mann sem gaf mér putt­ann. Þennan í miðj­unni.“

Glúmur renndi niður rúð­unni og „spurði hvort hann hefði heyrt um til­vist og notkun stefnu­ljósa? Þá æpti þessi litli bolti: Þegiðu hel­vítis hálf­vit­inn þinn! Mín við­brögð komu mér sér í lagi á óvart miðað við fyrri reynslu og störf. Ég fékk hlát­ur­skast. Ég bara hló. Við það þagn­aði mað­ur­inn og lét sig hverfa.“

Glúmur segir að lokum að „auð­vitað hefði ég átt að ganga útúr bílnum og berja hann. En ég gat það ekki því for­eldrar mínir voru í aft­ur­sæt­inu en aðal­lega af því erfitt er að berja menn í hlát­ur­skasti. Og svo í þriðja lagi er í dag bannað að lemja menn. Sér í lagi slef­andi fábjána. Svo hefði það lík­lega ratað í fjöl­miðla sem ekki væri gott til afspurnar. Nóg er það fyrir.“