Anna rifjar upp ofbeldi sem hún varð fyrir: „Ég hefi lent í alvarlegu einelti og útilokun“

Þjóð­ar­bölið ein­elti er til umræðu í nýj­ustu dag­bók­ar­færslu Önnu Krist­jáns­dóttur á Facebook.

Anna Krist­jáns­dóttir, sem býr í Paradís eða Tenerife eins og aðrir kalla eyj­una, og ritar þaðan dag­bók­ar­færslur á hverjum ein­asta degi, líkt og alþjóð veit. Í nýj­ustu færsl­unni, sem birt­ist í dag, er henni tíð­rætt um ein­elti. Sagði hún að á barnum í gær hafi talið borist að ein­elti en vin­kona hennar, Ólöf, minnt­ist á að frænka henni hefði orðið fyrir ein­elti í Varm­ár­skóla í Mos­fells­bær en ekki hafi verið tekið á því af hálfu skóla­stjórn­enda. „En ég hljóp þegar í vörn fyrir minn gamla skóla,“ skrif­aði Anna og bætti við: „Ég hefði sko verið í skól­anum glæ­nýjum vet­ur­inn 1962-1963 eftir að hafa verið í Brú­ar­lands­skóla árin á undan og þá var sko ekk­ert ein­elti í skól­anum og ég kall­aði til fær­ustu kenn­ara skól­ans á þeim tíma eins og Lárus skóla­stjóra og full­viss­aði við­mæl­endur mína um að það hefði ekki við­geng­ist ein­elti í skól­anum á þeim árum né síðar.“

Þá minn­ist Anna á dreng sem kom nýr inn í gagn­fræði­skól­ann í Laug­ar­nes­skóla, þar sem Anna nam á sínum tíma. Hafði dreng­ur­inn sig lítið í frammi að sögn Önnu en tutt­ugu árum eftir skyldu­námið, árið 1986, var haldið partý þar sem gömlu skóla­fé­lag­arnir hitt­ust. Dreng­ur­inn afþakk­aði hins vegar boðið því hann sagð­ist hafa orðið fyrir ein­elti í skól­anum og hefði ekki áhuga á að hitta sam­nem­endur sína fyrr­ver­andi. Anna seg­ist ekki hafa tekið eftir neinu ein­elti gagn­vart honum en bætir svo við: „Var ég kannski svo heimsk að sjá ekki ein­eltið eða má túlka ein­elti á ólíka vegu?“

Anna minn­ist svo ein­eltis sem hún varð sjálf fyrir þegar hún kom út sem trans kona. „Ég hefi lent í alvar­legu ein­elti og úti­lokun. En það var þó á þeim tíma sem ég var „the only trans in the village“ og það var raun­veru­legt, en flestir þeir sem beittu mig ofbeldi eða úti­lok­uðu mig á þeim tíma eru vinir mínir í dag. Þeir þurftu ekk­ert að koma grát­andi til mín og biðja mig fyr­ir­gefn­ingar á gjörðum sínum, en þeir sætt­ust við mig og við urðum vinir og ég tók vin­áttu þeirra fagn­andi.“

Færsluna má lesa í heild sinni hér fyrir neðan: