Íslendingurinn sem ríkið hafnaði: „Það er eins og ég sé ekki til“

Jónína Shipp hefur alla sína ævi búið á Íslandi og hún er fædd hér af íslenskri móður en hlaut samt ekki náð fyrir alls­herj­ar­nefnd Alþingis, var ekki í hópi þeirra fimm­tíu sem hlutu rík­is­borg­ara­rétt í vik­unni.

Jónína Shipp er fædd í Reykja­vík árið 1959 en banda­rískur faðir hennar flutt­ist til Banda­ríkj­anna þegar Jónína var korna­barn.

Jónínu og allri fjöl­skyldu hennar var mjög brugðið er hún fékk ekki íslenskt vega­bréf þegar hún var sautján ára að aldri.

Faðir hennar skráði hana sem banda­rískan rík­is­borg­ara án vit­neskju móður Jónínu.

Þegar Ísland varð síðan hluti af Schengen svæð­inu svo­kall­aða leit­aði Jónína til Útlend­inga­stofn­unar sem gat ein­ungis veitt henni dval­ar­leyfi til fimm ára í senn og það er háð hjú­skap­ar­stöðu.

Jónína sagði í sam­tali við frétta­stofu RÚV að „ef ég og mað­ur­inn minn skiljum þá á ég lík­lega ekk­ert aft­ur­kvæmt á Íslandi“ og spyr einnig „hvað hafa þessir - sem fengu rík­is­borg­ara­rétt - fram yfir mig sem er fædd á Íslandi með íslenska móðir, gekk alla sína grunn­skóla­göngu hér. Hver er for­múlan? Ég tel mig vera íslenska ég hef bara ekki pappír yfir það.“

Mál Jónínu hefur vakið mikla eft­ir­tekt enda ekki á hverjum degi sem kona fær ekki íslenskan ríkos­borg­ara­rétt þótt hún sé bor­inn og barn­fæddur rík­is­borg­ari.

Mannlíf heyrði hljóðið í Jónínu og sagði hún að eftir að RÚV hóf að fjalla um mál sitt hafi hún fengið mikla hvatn­ingu og mik­inn stuðn­ing en ekki frá íslenska rík­inu:

„Fólk hefur sýnt mér mik­inn stuðn­ing og það er mjög jákvætt að fá slíkan stuðn­ing og líka hvatn­ingu um að halda áfram og gef­ast ekki upp gegn kerf­inu“ segir Jónína og færir í tal að hún hafi ekki fengið nein við­brögð né stuðn­ing frá íslenskum stjórn­völdum:

„Ég bíð og ég vona að ég heyri eitt­hvað í stjörn­völdum en það hefur ekki enn gerst“ segir hún og bætir því við að hún hafi hingað til alls staðar „komið að lok­uðum dyr­urm hjá rík­inu. Ég hef ekki fengið við­tal neins staðar, ekki einu sinni hjá Útlend­inga­stofnun, og það er bara eins og ég sé ekki til.“

Jónína er ekki til­búin að gef­ast upp en segir það vera ansi „dýrt að fá þjón­ustu lög­fræð­ings og að mínu mati er það aug­ljóst að ég ætti ekki að þurfa á lög­fræð­ingi að halda til að fá stað­fest­ingu á því hver ég er og hvaðan ég sé.“

Eðlilega er Jónína sár og svekkt yfir því að vera ekki við­ur­kennd sem íslensk og segir ein­fald­lega að hún sé nán­ast „kjaftsopp yfir þessu máli“ og seg­ist hún að end­ingu ekki skilja „hvernig á þessu öllu standi því ég er íslensk, og ég er hvergi nærri hætt.“