Í persónulegum pistli Hrafn Jónsson, pistlahöfund á síðu sinni Útsýnið úr fílabeinsturninum veltir Hrafn fyrir sér mikilvægi þess að umhverfið í Reykjavík, bæði náttúra og manngerð list, virki sem akkeri fyrir ímyndunarafl og sálarlíf borgarbúa. Hann gagnrýnir aukna áherslu á skilvirkni og hagræðingu í skipulagsmálum, þar sem áhersla á kostnaðarhagkvæmni á kostnað menningar- og umhverfisgæða getur rýrt lífsgæði.

Ástæða þessa pistils er að rífa á iðnaðarhúsi að Dugguvogi 42 við Sæbraut þar sem til stendur að gera tímabundna hjáleið fyrir umferð á framkvæmdatíma Sæbrautarstokks. Brynja Sveinsdóttir safnstjóri Gerðarsafns gerði alvarlega athugasemd við niðurrifið í frétt á Vísi. Ástæðan er listaverk Gerðar Helgadóttur sem steypt er í vesturvegg hússins.

Brynja segir eðlilegt að fólk spyrji sig hvort ekki megi einfaldlega bara bjarga verkinu en rífa húsið?

„En það er ekki svo auðvelt að gera það, þetta er verk sem er steypt beint í húsið, þetta er lágmynd sem er steypt inn þegar húsið er í byggingu, þannig það er alls ekki víst að það verði hægt að bjarga því og eins er verkið mjög samofið húsinu sjálfu, það er gert fyrir upprunalega starfsemi hússins, þar sem þetta vísar í iðnaðinn á svæðinu, þetta vísar í iðnaðarsögu svæðisins alls.“

Menningarminjar úr löngu horfnum heimi

Hrafn vill meina að þessi umhverfislist sér kveikja fyrir ímyndunaraflið. „Ég hef alltaf verið með virkt ímyndunarafl, og á Sæbrautinni eru þessi sterku umhverfis-akkeri sem í æsku minni ég tengdi alltaf svo sterkt við. Annarsvegar verk Sigurjóns Ólafssonar utan á iðnaðarhúsinu við Sundaborg sem minna helst á hellateikningarnar í Lascaux; eins og einhverjar menningarminjar úr löngu horfnum heimi.

Og svo lágmyndir Gerðar Helgadóttur neðar í götunni, sem eru meira eins og skilaboð frá annari veröld; kornhringir sem myndast á ökrum. Það kveikti því á einhverju hjá mér þegar ég las að það lægi fyrir að rífa þyrfti iðnaðarhúsnæðið sem verk Gerðar eru steypt í. Fórnarlamb framþróunar borgarinnar.

Ég ætla ekki að fara og mynda skjaldborg um iðnðaðarhúsnæði nærri Sundahöfn og krefjast þess að það verði friðað. En það er eitthvað örlítið sárt að hugsa til þess að það verði skorið á þetta akkeri.

Þetta verk, eins og önnur umhverfislist eru kveikjur. Kveikjur fyrir ímyndunaraflið. Áferð í umhverfinu sem er ekki bara hrein fúnksjón. Ætli það sem auki áhrifin enn frekar sé ekki sú staðreynd að þau eru greypt í annars fullkomlega ólystugt iðnaðarumhverfi sem liggur við breiða og ómanneskjulega umferðargötu.“