Segir borgarstjóra flokka íbúa eftir arðsemi

Sanna Magda­lena Mörtu­dóttir, borg­ar­full­trúi Vinstr­is­ins, dregur upp dökka mynd af for­gangs­röðun og við­horfum meiri­hlut­ans í Reykja­vík í nýjum skoð­anapistli.

Tilefnið er við­tal við Hildi Björns­dóttur borg­ar­stjóra í þætt­inum Spursmál þann 4. sept­em­ber sl., þar sem hún ræddi um tekju­lægstu hópa borg­ar­innar sem fólk sem gæti ekki „staðið undir sér“ og lagði áherslu á að laða þyrfti tekju­hærri hópa til að halda uppi skatt­kerf­inu.

Í grein sinni, Excel-væð­ing mann­lífs­ins á Vísi, gagn­rýnir Sanna þessa nálgun harð­lega og segir það lýsa tak­mark­andi sýn að meta íbúa ein­göngu út frá fjár­hags­legu fram­lagi.

Enginn verðmætasköpun án láglaunastétta

Sanna bendir á að háar tekjur ákveð­inna hópa verði ekki til í tóma­rúmi. Að baki hverri krónu standi fjöldi fólks í mik­il­vægum grunn­störfum sem haldi sam­fé­lag­inu gang­andi svo sem starfs­fólk í skólum, ræst­inga­fólk og umönn­un­ar­stéttir.

„Hug­myndin um að sumir ‚standi undir sér‘ frá­brugðið öðrum gengur ekki upp, því við treystum öll, óháð tekjum, á sam­eig­in­lega inn­viði, þjón­ustu og stuðn­ing sam­fé­lags­ins á ólíkum ævi­skeiðum.“

Hún varar við því að þegar fólk er flokkað sem „kostn­að­ar­liðir“ í stað íbúa, sé stutt í að ákvarð­anir um þjón­ustu fari ein­göngu að snú­ast um útgjöld en síður um sam­fé­lags­legt mik­il­vægi.

Mælikvarðinn á gott sveitarfélag

Að mati Sönnu er hlut­verk sveit­ar­fé­laga ekki að hand­velja arð­bær­ustu íbú­ana, heldur að byggja upp sam­fé­lag þar sem fólk getur til­heyrt óháð aldri, tekjum eða félags­legum aðstæðum.

Hún dregur línu í sand­inn hvað varðar gild­is­mat í póli­tík og segir að virði mann­eskju verði aldrei bundið við það hversu háa skatta hún greiðir.

„Virði sveit­ar­fé­lags­ins má hins vegar mæla út frá því hvernig það kemur fram við þann sem minnst hefur. Gott sam­fé­lag spyr ekki hverjir ‚standa undir sér‘ heldur hvernig við getum staðið saman.“