Kamilla gagnrýnir niðurskurð á Þjóðarbókhlöðunni

Kamilla Ein­ars­dóttir rit­höf­undur lýsir yfir miklum áhyggjum af fyr­ir­hug­uðum breyt­ingum á þjón­ustu í Lands­bóka­safni Íslands – Háskóla­bóka­safni, þar sem meðal ann­ars stendur til að draga úr við­veru bóka­safnsvarða og fela örygg­is­vörðum hluta af þeim verk­efnum sem þeir hafa sinnt.

Í Facebook-færslu sem hún birti í kjöl­far fréttar mbl.is segir Kamilla að málið hafi ekki fengið mikla athygli, þrátt fyrir að hún telji það mjög alvar­legt.

Að hennar sögn hafa reglu­legir not­endur safns­ins orðið varir við sífelldan nið­ur­skurð á þjón­ustu und­an­farin ár. Hún bendir meðal ann­ars á að opn­un­ar­tími Íslands­safns á fyrstu hæð hafi verið styttur, laug­ar­dagsopnun dregin saman og sum­ar­lok­anir teknar upp.

„Einu sinni var opið alla virka daga allt sum­arið, enda nýttu margir þann árs­tíma í fræða­störf, en nú er alveg lokað í tvær vikur á ári,“ skrifar hún.

Kamilla nefnir einnig að kaffi­tería sé ekki lengur starf­rækt á safn­inu, prent­urum hafi fækkað og aðeins ein ljós­rit­un­ar­vél sé eftir.

Segir þjónustuna skerðast enn frekar

Samkvæmt upp­lýs­ingum sem hún vísar til mun safnið fram­vegis ekki opna fyrr en klukkan níu á morgn­ana. Þá verði tak­mörkuð þjón­usta bóka­safnsvarða eftir klukkan 17 á virkum dögum og sums staðar engin þjón­usta á ákveðnum hæðum safns­ins.

Kamilla segir að breyt­ing­arnar séu sagðar skila sparn­aði, en bendir á að bóka­safnsverðir séu meðal lægst laun­uðu starfs­manna stofn­un­ar­innar.

„Bóka­verðir eru reyndar lang­lægst laun­uðu starfs­menn safns­ins en með því að fækka þeim umtals­vert og lækka laun þeirra kvenna sem eftir eru með því að fækka vöktum þeirra þá næst sjálf­sagt fram ein­hver sparn­aður,“ skrifar hún.

Beinir spjótum að Loga Einarssyni

Í færsl­unni veltir Kamilla fyrir sér hvort stjórn­völd telji þessa þróun ásætt­an­lega.

Hún nefnir sér­stak­lega Logi Ein­ars­son háskóla­ráð­herra og spyr hvort það sé raun­veru­lega mark­mið hans að Ísland verði með eitt lakasta þjóð- og háskóla­bóka­safn Evrópu.

„Finnst honum það sæma þjóð sem gefur sig út fyrir að vera bók­mennta­þjóð?“ spyr hún.

Jafn­framt veltir hún því upp hvort nem­endur við Háskóli Íslands sætti sig við að þjón­usta við þá sé skert á sama tíma og skrá­setn­ing­ar­gjöld hækki.

Kamilla seg­ist eiga erfitt með að trúa því að Logi, sem sé sjálfur bók­mennta­maður, telji þró­un­ina ásætt­an­lega. Þá seg­ist hún skilja vel áhyggjur bæði starfs­fólks og not­enda safns­ins.

Að lokum nefnir hún einnig að starfs­menn og not­endur Kvik­mynda­safn Íslands hafi áhyggjur af því að þeirra starf­semi fari undir sömu stjórn­sýslu og hún telur bera ábyrgð á nið­ur­skurð­inum.