Almennar ráðleggingar eins og „að halda bara áfram“ eða „sleppa fortíðinni“ vanmeta oft eðli æskuáfalla og geta valdið þolendum skaða, að sögn sérfræðinga. Ný umræða leggur áherslu á að líkamlegt minni og tilfinningalegt hrun séu ósjálfráð viðbrögð en ekki persónulegt val.
Áfallið heldur í þolandann
Í stað þess að þolendur velji að dvelja í fortíðinni sýna rannsóknir að gríðarleg orka fer í að reyna að bæla niður minningar og komast í gegnum vikuna. Setningar eins og „þú ert að lifa í fortíðinni“ fela í sér skömm og varpa ábyrgðinni yfir á þann sem varð fyrir ofbeldi sem barn, þegar viðkomandi hafði ekkert val.
Bati krefst tíma og fjármagns
Sérfræðingar í áfallafræðum benda á að bati gerist ekki með því einu að smella fingrum eða ákveða að fyrirgefa. Raunveruleg lækning krefst þess að:
- Fortíðin sé viðurkennd: Sagan sé heyrð og henni trúað án fordóma.
- Taugakerfið fái úrvinnslu: Líkaminn losi sig við viðvarandi streitu og ótta.
- Orkukrefjandi ferli: Ferlið tekur langan tíma og krefst mikillar orku og oft fjármagns.
Talað er um að samfélög ættu að víkja frá einföldum skyndilausnum og mæta heldur þolendum með djúpri samkennd, enda er fortíðin oft enn virk og lifandi innra með þeim dags daglega.
