Lilja Rafney Magnúsdóttir þingmaður Flokks fólksins í NV kjördæmi segir að mörg þjóðþrifamál bíði afgreiðslu Alþingis.
Hún segir að „mest hefur verið rætt um frumvarp um að þjóðin fái sanngjarna auðlindarentu af sameiginlegri sjávarauðlind“ en að einnig bíði „mál um bætt kjör aldraðra og öryrkja, eflingu strandveiða og grásleppuna úr kvóta til varnar veikum sjávarbyggðum, húsnæðisöryggi, fjármálaáætlun og fjáraukafrumvarp svo eitthvað sé nefnt.“
Lilja Rafney telur að þetta séu „allt mál sem meirihluti þjóðarinnar styður. Mál sem stjórnarflokkarnir settu í forgang í síðustu kosningum. Málin endurspegla því niðurstöðu lýðræðislegra kosninga en stjórnarandstaðan hefur lagst í mikla baráttu gegn.“
Lilja færir í tal að þeir sem missi völdin finnist það nú ansi óþægilegt, sérstaklega ef að valdatíminn hafi verið langur:
„Það er alltaf súrt að missa völdin, tala nú ekki um þegar flokkar hafa verið í stjórnarmeirihluta lungan af síðustu áratugum og telja sig réttborna handhafa valdsins“ og hún bætir því við að „þegar svo vill til að gömlu valdaflokkarnir missa valdataumana fyrir einhvern misskilning kjósenda eins og eftir hið „svokallaða hrun„ er öllu til fórnað til að komast aftur til valda“ jafnvel þó að „styðjast þurfi tímabundið við vinstriflokk sem hverfur síðan á braut.“
Hún segir að stjórnarandstaðan virði ekki lýðræðið hér á landi í þinglegri meðferð mála „með því að ljúka þeim með atkvæðagreiðslu að loknum eðlilegum umræðum þar sem allir geta komið sýnum sjónarmiðum á framfæri í atkvæðaskýringum.“
Lilja Rafney segir það sem stjórnarandstaðan ástundi þessi dægrin í kringum veiðileyfagjaldið sé málþóf og ekkert annað skal það „þótt það fyrirbæri hafi verið kallað ólýðræðislegt þegar gömlu valdaflokkarnir héldu um valdataumana“ og segir að lokum að núna sé „málþóf ekki bara talið gott og gilt heldur ígildi neitunarvalds þeirra sem telja sig fædd til valda“ og hún segir líka að þetta geti ekki „talist málefnaleg og vönduð vinnubrögð heldur atlaga gegn lýðræðislegum vilja þjóðar og meirihluta þings.“
Að mati Lilju Rafneyjar er virðing Alþingis mikilvæg og að hennar mati hefur sú virðing verið brothætt allt frá efnahagshruninu árið 2008:
„Þjóðinni fannst hún eðilega svikin þegar stjórnvöld gættu ekki hagsmuna almennings og mokuðu undir fjármálaöflin fyrir Hrun.“
Hún segir að „síðan þá hefur verið ríkur vilji til að Alþingi öðlist aftur það traust og virðingu sem er nauðsynlegt í öllum lýðræðisríkjum. Til þess að svo megi verða þarf þingheimur allur að finna til ábyrgðar.“
Lilja Rafney vill að við horfum til nágrannaríkja okkar í Skandinavíu „þar sem margt er til fyrirmyndar. Þar má til dæmis horfa á umgjörð þeirra um þinglega meðferð mála, lengd umræðu og umfjöllun í þinglegri meðferð sem lýkur með lýðræðislegri atkvæðagreiðslu á tilsettum tíma“ og hún tiltekur að við verðum að „breyta okkar þingsköpum í þessa veru og sýna sjálfum okkur og þjóðinni þá virðingu sem lýðræðið á skilið.“
Hún segir að hlutverk stjórnarandstöðu hverju sinni sé mikilvægt í öllum lýðræðisríkjum og þar sé Ísland engin undantekning:
„Uppbyggileg stjórnarandstaða veitir stjórnvöldum aðhald og á að hafa svigrúm til að koma sínum málum og sjónarmiðum á framfæri“ og hafa þannig „áhrif á lagasetningu í þinglegri meðferð“ en að það sé hinsvegar ekki hlutverk stjórnarandstöðunnar „að gjaldfella lýðræðið með skrumskælingu þingskapa.“
