Í St. Michael’s Golden-Domed-klaustrinu í hjarta Kænugarðs syrgði fólk í gær tvær ungar systur sem létust þegar rússnesk eldflaug hæfði fjölbýlishús þeirra fyrr í þessum mánuði.
Liubava Yakovlieva var 12 ára og eldri systir hennar, Vira Yakovlieva, 17 ára. Þær létust þegar rússnesk eldflaug reif í sundur íbúðarhús fjölskyldunnar í Kænugarði þann 14. maí og gróf þær undir rústunum. Alls létust 24 manns í árásinni.
Móðir þeirra, Tetiana Yakovlieva, sat við hlið hvítu líkkistanna tveggja. Hún er nú eini eftirlifandi meðlimur fjölskyldunnar.
Faðir stúlknanna, Yevhen Yakovliev, féll í stríðinu fyrir þremur árum þegar hann barðist fyrir Úkraínu á víglínunni.
Tugir barna komu til að kveðja systurnar. Skólasystkini þeirra, klædd svörtu, studdu hvert annað í sorginni. Fötur við kisturnar flæddu yfir af blómum og blómvöndum hafði verið komið fyrir á gólfinu í kring.
Á ljósmyndum á kistunum mátti sjá ljóshærðu systurnar Liubavu og Viru, báðar með gleraugu.
Bæði fullorðnir og börn grétu við útförina og meðal syrgjenda voru einnig fyrrverandi hermenn sem höfðu þjónað með föður stúlknanna, að því er fram kemur í frétt AP.
Áður en stríðið hófst var Yevhen Yakovliev þekktur sem hæfileikaríkur kokkur, veiðimaður og handlaginn maður. Þegar Rússland hóf innrás sína í Úkraínu árið 2022 gekk hann í herinn. Hann féll í bardaga 7. apríl 2023 nærri þorpinu Dibrova í Luhansk-héraði.
„Stríðið hefur nú náð til fjölskyldu hans,“ segir í fréttinni.
Eftir eldflaugaárásina náði myndavél verkefnisins Current Time, sem tengist Radio Liberty, móður stúlknanna tala á meðan björgunarfólk leitaði í rústunum.
„Ég missti föður þeirra, eiginmann minn, verjanda Úkraínu. Ég veit ekki hvort þær eru á lífi eða hvort þær eru þegar farnar til föður síns,“ sagði Tetiana.
„Að þetta sé mjög sárt, þau orð segja ykkur ekkert fyrr en þið finnið það sjálf.“
Meðal þeirra sem komu til að syrgja var Dmytro Koval sem kenndi Viru að mála og teikna við listaháskóla í Kænugarði.
Hann lýsti henni sem nemanda sem hefði skarað fram úr, verið ákveðin og óhrædd við að segja skoðun sína, en á sama tíma góðhjörtuð og umhyggjusöm gagnvart öðrum.
„Þegar dauðanum er sáð meðal þeirra sem maður sá og þekkti bara í gær, þá er það alltaf mjög erfitt, ólýsanlega erfitt,“ sagði Koval.
Yngri systirin Liubava var, að sögn fjölskylduvinarins Tetiönu Osipova, lítil og viðkvæm að sjá en sterk að innan.
Osipova hafði þjónað með föður stúlknanna og varð síðar vinkona fjölskyldunnar eftir að hún fylgdi líki hans heim eftir dauða hans í stríðinu.
„Börnin áttu mjög erfitt með að takast á við missi föður síns,“ sagði hún.
Hún stóð við hlið móðurinnar þann dag sem björgunarfólk leitaði að líkamsleifum systranna í rústunum.
Nú, sagði Osipova, stæði Tetiana frammi fyrir nýrri tegund sorgar, hún væri hvorki lengur eiginkona né móðir.
Presturinn Efrem Khomiak sem stjórnaði athöfninni sagði við viðstadda:
„Þetta er óeðlileg röð hlutanna þegar foreldrar jarða börnin sín.“
„Þessi útför, þessi sorg, þessi harmleikur, hann er ekki bara harmleikur fjölskyldunnar ykkar. Hann tilheyrir allri Úkraínu. Því við erum öll bundin saman í þessu stríði.“
