Anna vaknaði upp við vondan draum: „Vitandi upp á aðra skömmina, ekki mig sem geri aldrei mistök að eigin mati“

„Hvorugri okkar datt í hug að fara til Íslands til þess eins að vera byrði á fólki meðan á sótt­kví stæði og vera síðan í óvissu um fram­haldið, hvenær við kæm­umst aftur heim til Para­dísar,“ segir Anna Krist­jáns­dóttir í pistli sínum á Mannlíf, en hún hefur verið búsett á Tenerife síðan um miðjan ágúst í fyrra.

Anna segir frá því að hún og vin­kona hennar hafi átt far­miða til Íslands, og var hug­myndin að skreppa til heima­lands­ins í helg­ar­ferð og koma ætt­ingjum og vinum á óvart, en þær áttu far­miða aftur til Tenerife fjórum dögum seinna.

„Áður en kom að ferð­inni ákváðu Íslend­ingar að setja alla sem komu frá Spáni í fjórtán daga sótt­kví sem er eðli­leg var­úð­ar­ráð­stöfun sér­stak­lega fyrir þá sem komu til Íslands frá meg­in­landi Spánar,“ segir Anna, en bætir við að á Tenerife og öðrum eyjum þar í kring hafi ekki verið mikið um smit vegna kór­ónu­veiru­far­ald­urs­ins. Hún sé fylgj­andi reglum, en sótt­kví í 14 daga sé ekki mögu­leg fyrir ein­stak­linga sem ætl­uðu aðeins í fjög­urra daga ferð. Þær stöllur hafi því hætt við ferð­ina.

Vildu ekki vera byrði á öðrum

„Hvorugri okkar datt í hug að fara til Íslands til þess eins að vera byrði á fólki meðan á sótt­kví stæði og vera síðan í óvissu um fram­haldið, hvenær við kæm­umst aftur heim til Para­dísar.“

Anna segir að hún hafi fylgst með skila­boðum sem dundu á henni og öðrum Íslend­ingum erlendis um að flýta sér heim, í símt0lum á net­inu og svo reglu­legum póstum frá Utan­rík­is­ráðu­neyt­inu þar sem hún er áminnt um að koma sér heim til Íslands hið fyrsta.

„Það gleym­ist bara eitt. Ég vil ekki fara heim. Ég vil vera hér í sól og sum­aryl flesta daga.“

Vaknað upp við vondan draum

Anna vakn­aði því upp við vondan draum þegar hún fékk skila­boð frá íslenskri nágranna­konu sinni um að allir útlend­ingar yrðu að vera farnir burtu eftir nokkra daga.

„Það fóru að renna á mig tvær grímur. Hafði ég mis­skilið eitt­hvað?“ Segir Anna sem taldi þá kröfu ein­ungis eiga við um ferða­menn.

Hún seg­ist hafa vitað upp á sig skömm­ina, þó hún reyndi að koma henni yfir á aðra, „ekki mig sem geri aldrei mis­tök að eigin mati.“

Leigu­samn­ingur Önnu var ógildur og því góð ráð dýr, og vænt­an­lega hægt að henda henni úr landi á þeim for­sendum. Eftir að hafa heimtað nýjan leigu­samn­ing með hraði hjá leigu­miðl­un­inni, bank­aði rúss­neska konan upp á, leigu­sali Önnu og rétti henni nýjan leigu­samn­ing til und­ir­rit­unar.

„Og þá var ekki spáð í tveggja metra fjar­lægð á milli fólks, allt und­ir­ritað og ég greiddi leig­una í apríl með evrum, ekk­ert kór­ón­usmit þar, og svo kvödd­umst við með virktum, hún harð­á­nægð með pen­ing­ana sína og ég með nýja leigu­samn­ing­inn.“

Um kvöldið ákvað Anna að segja vin­konu sinni frá Rúmeníu, þýð­anda hennar, frá áhyggjum sínum og nýja leigu­samn­ingnum. Svar vin­kon­unnar var ein­falt: „Hún hló að mér.“