„Ég er mjög stórhuga“

María Þor­leifs­dóttur er stór­huga lista­kona, sem málar stórar og kraft­miklar myndir. Hún seg­ist ekki hafa kunnað að teikna sem barn og stundum fengið bágt fyrir. Áhuginn hafi vaknað á full­orð­ins­aldri.

„Ég veit það ekki alveg en ég mála í frí­stundum og er drifin áfram af innri þrá eftir að ná fram ein­hverju sem getur kall­ast sam­spil áferðar, forma og lita,“ segir María Þor­leifs­dóttir þegar hún er spurð hvernig lista­maður hún sé.

María er mennt­aður félags­ráð­gjafi frá Ósló­ar­há­skóla og útskrif­að­ist þaðan árið 1981 og hefur starfað sem slíkur síðan en þó með nokkrum hléum. Samhliða því starfi hefur hún sótt fjöld­ann allan af mynd­list­ar­nám­skeiðum, bæði hér heima og erlendis. Veturinn 2004-2005 stund­aði hún nám við hönn­un­ar­braut Iðn­skól­ans í Reykja­vík. Árið 2007 fékk hún inn­göngu í Kun­sthøjskolen í Sønd­er­borg í Danmörku þar sem hún lærði í eitt ár.

Hefur María alltaf haft gaman að því að teikna og mála? „Nei, ég kunni ekki að teikna sem barn og fékk stundum bágt fyrir í skóla,“ svarar hún hrein­skilin. „Áhuginn vakn­aði á full­orð­ins­aldri.“

Hvenær byrj­aðir þú að mála og hvernig kom það til? „Eftir þó nokkuð mörg ár í afar skemmti­legri vinnu og leik með leir og leir­mótun, þar sem vinnu­ferlið frá upp­haf­s­punkti hug­myndar að end­an­legri afurð er afar langt og flókið, fékk ég þörf fyrir að prófa að stytta leið­ina og fá nán­ast útkom­una strax.“

Hvernig mynd­irðu lýsa þínum list­ræna stíl? „Ég er mjög stór­huga, mála stórt og þarf mik­inn „text­ure“ í verkin. Áferðin, lita­sam­setn­ingin og formið verða að spila saman.“

Hvernig er ferlið frá hug­mynd að mynd? „Flókið og getur verið langt en sam­spil lita og forma ráða að mestu för.“

Ferðu mikið á sýn­ingar og fylgistu með öðrum lista­mönnum? „Já, ég hef veru­legt yndi af því að fara á sýn­ingar, bæði hér heima og erlendis. Á náms­árum mínum í Noregi varð ég hreint gagn­tekin á E. Munch-safn­inu í Ósló þegar ég steig fæti mínum þar inn.“

Hvaða lista­menn eru í mestu upp­á­haldi? „Nína Tryggva­dóttir á sinn ákveðna sess stöðugan hjá mér og Kjarval er alltaf allt um kring. Seinni stór­sýn­ingar á verkum Chagall og Magrett í Lousiana DK, lifa enn með mér. Miró, Gaudi og Picasso í Barcelona eru líka vissu­lega mínir menn. Á seinni árum var heim­sóknin í geggj­aða safnið hans Salvador Dali í heimabæ hans í Figueres á Spáni eld­skírn.“