Guðmundur gladdi smástelpur í smáíbúðahverfinu: „Þá er þetta handa þér“

Guð­mundur Valur Við­ars­son, íbúi í smá­í­búða­hverf­inu, upp­lifði skemmti­legt augna­blik með ungum stelpum úr hverf­inu sem bönk­uðu upp á. Eftir heim­sókn­ina gladdi það hann að horfa á eftir stelp­unum hopp­andi kátar.

Guð­mundur lýsir fal­legri heim­sókn­inni í færslu inni í hverfi­hópi á Facebook. Svona hljóðar lýs­ing hans:

„Það var bankað á dyrnar. Á leið­inni niður tröpp­urnar velti ég fyrir mér hvort ég gæti gert dyra­bjöll­una sýni­legri. Fyrir utan standa þrjár stelpur, sex ára eða svo.

„Hæ. Um, hérna við erum að selja nammi.“For­sprakk­inn veifar litlum plast­poka með súkkulaði­kúlum og hnippir svo í vin­konu sína að gera það sama. Ég brosi.„Jæja? Og hvernig gengur?“„Uh, sko. Þetta er sko fyrsta húsið.“„Já, ég skil. Og hvað kostar svona poki?“Það kemur örlítið fát á stelp­urnar og þær sem halda á pok­unum stinga saman nefjum. Eftir smá skraf snúa þær sér aftur að mér.„Um hun- hérna, bara hund­rað­kall.“ segir önnur.„Eða eitt­hvað.“ leggur hin til.Ég bið þær að bíða í smá stund á meðan ég athuga hvað ég á til. Þær ljóma. Þegar ég kem niður aftur standa þær í þröng við dyrnar. Ég hafði talið saman þrjá hund­rað­kalla og þrjú­hund­ruð krónur í tík­öllum. Það er skemmti­legra að taka við lúku­fylli þegar maður er sex ára.„Þetta er handa þér“ segi ég og rétti þeirri fyrstu 200kr „og þetta er handa þér.“ bæti ég við og ætla að gefa þeirri næstu. Hún heldur að sér höndum.„Nei, ég er bara með, sko. Þær eru með nam­mið.“„En þú ert líka með þeim úti í kuld­anum, að ganga á milli húsa, er það ekki?“„Jú.“ svarar hún, hugsi.„Þá er þetta handa þér.“Hún réttir fram hend­urnar og tekur við pen­ing­unum. Hinar tvær pískra saman, stór­eygar.„Og þetta“ segi ég og sný mér að þeirri þriðju sem stendur skæl­bros­andi með útréttar hendur „er handa þér.“Þær þakka fyrir sig, hver í kapp við aðra og snúa sér við.„Ó! Hérna.“ segir sú sem fyrst hafði talað og snýr sér aftur við. Hún réttir mér pok­ann, brosir enn breiðar og fer svo skopp­andi og skríkj­andi með vin­konum sínum. Það er gaman að vera til,“ segir Guð­mundur.Margir íbúar hverf­is­ins hafa ánægju af frá­sögn Guð­mundar. Harpa nokkur er ein þeirra. Fallegt. „Mikið eru þær ánægðar, val­hopp­andi saman,“ segir Guð­mundur.