Hjónin Guðbjörg og Pétur létust með daga millibili – Gift í 59 ár: „Kannski engin tilviljun“

Stundum er sagt að fólk geti dáið úr ást­ar­sorg þegar makar falla frá með stuttu milli­bili. Sá nokkuð fátíði háttur er í Morg­un­blað­inu í dag að hjón er kvödd sam­eig­in­lega í minn­ing­ar­greinum. Hjónin Guðbjörg Jóna Hjálm­ars­dóttir og Pétur Sölvi Þor­leifs­son lét­ust bæði fyrr í þessum mán­uði. Þau hefðu fagnað 60 ára brúð­kaups­af­mæli í ágúst á þessu ári, svoköll­uðu dem­ants­brúð­kaupi. Þau láta eftir sig einn son.

Guðbjörg var fædd og upp­alin í Reykja­vík. Hún hóf störf hjá Hans Petersen þegar hún var ein­ungis 16 ára og starf­aði hjá því fyr­ir­tæki nær alla ævi. Fyr­ir­tækið sér­hæfir sig í ljós­mynd­un­ar­vörum og var meira áber­andi þegar fólk þurfti enn að fram­kalla ljós­myndir. Hún var fædd 23. nóv­em­ber 1939 en lést 16. jan­úar 2021.

Eig­in­maður hennar Pétur Sölvi lést tíu dögum áður en hann var nokkuð eldri, fæddur 2. júlí 1933. Pétur var Reyk­vík­ingur líkt og Guðbjörg en hann lærði reið­hjóla­smíði hjá Reið­hjóla­verk­stæð­inu Óðni. Við það fag vann hann alla ævi en fyrst í stað hjá Fálkanum en síðar rak hann í félagi við tvo aðra Gamla­verk­stæðið. Hann var virkur í Flug­björg­un­ar­sveit­inni í Reykja­vík, Ferða­fé­lagi Íslands og Jökla­rann­sókna­fé­lagi Íslands. Í því síð­ast nefnda var hann heið­urs­fé­lagi. Pétur skrif­aði tvær bækur um fjall­göngur á Íslandi. Fyrri bókin var skrifuð í félagi við Ara Trausta Guð­munds­son en þá seinni skrif­aði hann einn.

Engin tilviljun

Í minn­ing­ar­greinum um þau hafa flestir orð á því hve furðu­legt það var að hjónin skyldu lát­ast með svo stuttu milli­bili. „Í dag kveðjum við elskuð hjón og í sorg okkar og sökn­uði getum við samt þakkað þá blessun að Drottinn hafi litið til þeirra með líkn og náð og tekið þau til sín. Saman gengu þau í gegnum lífið í meira en 60 ár og saman eru þau lögð til hvíldar í náð­ar­faðm Guðs,“ skrifar einn nákom­inn.

Annar skrifar: „Það var komið að fyr­ir­hug­uðum útfar­ar­degi Péturs Þor­leifs­sonar þegar Guðbjörg Hjálm­ars­dóttir, kona hans, lést. Svona eru til­vilj­anir á mörkum lífs og dauða – kannski engin til­viljun.“

Óaðskiljanleg eftir dansleikinn

Ein minn­ing­ar­grein segir þá fal­legu sögu af því þegar hjónin kynnt­ust. „Svo var það kvöld eitt að Gulla fór með for­eldrum mínum á dans­leik í Þórs­kaffi, þegar sá staður var og hét. Aftur tóku örlögin í taumana, þegar ungur maður, sem hafði fyrir til­viljun fengið aðgöngu­miða, gekk í sal­inn og sá aðeins hana, ljós­hærða og fal­lega klædda, gekk að borði þeirra og bauð henni upp í dans. Þar með var ten­ing­unum kastað og upp frá því skildi ekk­ert þau að,“ segir ætt­ingi.

Pétur átti ávallt erfitt með að skilja, þrátt fyrir ára­tuga hjóna­band, hvað svo ynd­is­leg kona sæi við sig. „Þessi lánsami maður hét Pétur og reynd­ist vera drengur góður. „Ég skildi bara ekk­ert í að hún Gulla mín skyldi líta við mér, jafn fal­leg og ynd­is­leg og hún var,“ sagði Pétur er við ræddum saman fyrr í vetur. Þau gengu í hjóna­band, stofn­uðu heim­ili og sýndu ávallt mikla ráð­deild og fyr­ir­hyggju. Þau voru mik­il­væg í fjöl­skyldu­lífi okkar, bæði í gleði og sorg, traust og kær­leiks­rík.“