Margrét Erla glímdi við fæðingarþunglyndi: „Upplifði engar tilfinningar og fann ekki neitt“

„Dóttir mín, dásam­leg­asta mann­eskja heims, fagn­aði tveggja ára afmæli um liðna helgi. Móðir hennar henti í mjög ljóta en gríð­ar­lega góða tígrisköku af þessu til­efni. Eins og gengur og ger­ist minntu sam­fé­lags­miðlar mig á gamlar minn­ingar – og þar birt­ist mynd af henni, voða­lega krump­aðri með fóst­urfit­una í hár­inu,“ skrifar Margrét Erla Maack í pistli í dag.

Bætir við:

„Þegar ég sá þessa mynd hellt­ust yfir mig til­finn­ingar. Þarna sá ég fal­leg­asta barn í heimi. En á þeim tíma sem myndin var tekin, 9. októ­ber 2019, upp­lifði ég engar til­finn­ingar, bara flata til­finn­inga­línu, búin á því eftir frekar eðli­lega fæð­ingu.“

Þegar Margrét hugsar til baka „tekur hjarta mitt kipp þegar ég man eftir mann­inum mínum svipta sig klæðum til að leyfa henni að leggj­ast á bera bring­una sína, en þá fann ég ekk­ert. Ekki neitt.

Og þannig leið fyrsta árið. Ég var eins og draugur sem rétt náði að sinna sjálfri mér og barn­inu, engu öðru. Ég er ennþá með hana á brjósti því það er það eina sem ég gerði rétt á sínum tíma. Allt annað á fyrsta árinu fannst mér mis­heppnað og ekki nógu gott,“ segir hún og heldur áfram:

„Sem betur fer óskaði ég eftir hjálp, alltof seint og það var ógeðs­lega erfitt. Fæð­ing­ar­þung­lyndi er stórt orð. Það felur í sér hræði­legan niður á við-spíral og það erf­ið­asta er að það er ekki hægt að safna í neinn gleði­banka.“

Hún vonar að skrif hennar hjálpi að minnsta kosti „einni móður að segja upp­hátt við ein­hvern annan að hún sé þung­lynd, þá er tak­mark­inu náð. Ástin er þarna. En hún er hvorki sjálf­sögð né skap­ast um leið og klippt er á nafla­streng­inn.“