Björn Jón Bragason sagnfræðingur ritar grein á dv.is þar sem hann fjallar um það sem hann vill meina að sé fall og jafnvel dauði Sósíalistaflokksins hér á landi undir stjórn fjölmiðlamannsins fyrrverandi, Gunnars Smára Egilssonar. Og kemur inná átökin í Eflingu sem hafa verið á hvers manns vörum undanfarin misseri:
„Þau Viðar og Sólveig Anna Jónsdóttir, fyrrv. formaður Eflingar, hafa nú horfið af vettvangi eftir mál sem hófst með ályktun trúnaðarmanna stéttarfélagsins í sumar sem leið, en í ályktuninni sem send var stjórnendum stéttarfélagsins segir að að starfsmenn forðist að tjá skoðun sína af ótta við að „lenda í óvinahópi eða á aftökulistanum“. Síðan segja trúnaðarmennirnir:
„Þetta eru ekki nýjar áhyggjur heldur hafa þær verið að þróast og dýpka með árunum. Á síðustu þremur árum hafa 22 starfsmenn af liðlega 50 manna starfshópi hætt eða verið sagt upp. Það gerir rúmlega 40% starfsmanna. Það er ekki óeðlilegt að starfsfólk óttist hvað gerist næst. Svona mikil starfsmannavelta er auk þess heilmikið álag fyrir hinn venjubundna starfsmann.“
Björn Jón bætir við:
„Áðurnefndur Viðar Þorsteinsson sagði í hádegisfréttum Bylgjunnar fyrir fáeinum dögum að trúnaðarmenn hefðu sett á blað „grófar, ærumeiðandi og mannorðsdrepandi,“ ásakanir. Fréttamaður Bylgjunnar innti Láru V. Júlíusdóttur, sérfræðing í vinnurétti, álits á þessum ummælum og hún svaraði:
„Ég verð nú að segja það að mér finnst svona ummæli um trúnaðarmenn, mér finnst þau afar sorgleg, sérstaklega þegar þau koma úr munni þeirra sem hafa verið í forystu [verkalýðs]hreyfingarinnar.“
Sagnfræðingurinn segir að „Sólveig Anna hafði í fyrra ráðist harkalega að Láru eftir að sú síðarnefnda kom fram í fjölmiðlum og sagði stjórnendur Icelandair hafa staðið að uppsögnum flugfreyja með lögmætum hætti. Um Láru hafði Sólveig þá þetta að segja:
„Einn truflaðasti meðlimur reykvískrar borgarastéttar talar úr hliðarveruleika hinna auðugu. Ömurlegt þvaður í ruglaðri manneskju.“
Það sjá það allir sem vilja sjá að ekki verður haldið uppi vitrænu samtali og þar með friði í þjóðfélaginu með munnsöfnuði af þessu tagi. En líklega var það heila málið; þetta snerist aldrei um neitt samtal eða frið heldur byltingu. Eða „helvítis byltinguna“ eins og Sólveig Anna orðaði það gjarnan svo pent.“
Að mati Bjarnar Braga væri „hægt að gefa út þykka bók með fúkyrðum Sólveigar Önnu sem hún viðhafði í bland við útslitna kommúníska frasa en í aðdraganda síðustu alþingiskosninga kallaði hún Diljá Mist Einarsdóttur, frambjóðanda Sjálfstæðisflokksins, meðal annars „ómerkilegan pólitískan loddara“ og að flokkurinn hennar væri „ömurlegur arðráns og spillingarklúbbur“.
Björn Jón lítur upp til amerískrar menningar, hámenningar en ekki lágmenningar – hvernig svo sem sú skilgreining er á þessum síðustu og verstu tímum:
„Ég nefndi hér í pistli á dögunum hvernig hið frjálslynda opna lýðræðissamfélag ætti undir högg að sækja, jafnt frá öfgafólki til hægri og vinstri en vestræna þjóðfélagsskipanin byggir á opnum skoðanaskiptum þar sem borin er virðing fyrir andstæðum sjónarmiðum og fyrir mannlegri reisn samhliða trú á gildi frjáls markaðar og takmörkun ríkisvaldsins. Sólveigu Önnu Jónsdóttur og meðreiðarsveinum hennar virðist hafa skort flest það sem hér er nefnt.
Því miður höfum við hér í vestanverðri Evrópu einstakt lag á að tileinka okkur margt það lakasta í bandarískri menningu — en einhverra hluta vegna rata æðri listir og hugsjónir þessa mikla menningarríkis í vestri miklu síður hingað austur eftir.“
Hann vill meina að „íslenski nýsósíalisminn — sem Sólveig Anna hefur boðað — er í reynd afsprengi amerískrar lágmenningar. Ekki þarf að leita lengra en aftur til ellefta dags síðasta mánaðar þegar hún greindi frá því á fésbókarsíðu sinni að þann daginn væri vestanhafs haldið upp á dag „hins flínka siglara og sadíska þjóðar-morðingja Kristófers Kólumbus [sic]“. Síðan fylgir ámóta munnsöfnuður (á miður góðri íslensku) og því fagnað að styttur af „morðingjanum“ Kristófer Kólumbusi hafi verið felldar af stalli.
Hér og miklu víðar tekur Sólveig undir öfga í menningarefnum sem hafa verið áberandi meðal sósíalista vestanhafs síðustu misseri. Forverar Sólveigar Önnu á stóli formanns stærsta verkamannafélags landsins voru vel lesnir menn þrátt fyrir enga formlega menntun. Guðmundur J. Guðmundsson, formaður Dagsbrúnar, talaði kjarnyrt mál og þekkti Íslendingasögurnar jafnvel betur en bókmenntafræðingarnir í Háskólanum. Þá stóðu menn föstum fótum í veruleika íslensks alþýðufólks sem búið hafði við kröpp kjör um aldir og skynjuðu um leið nið aldanna — en löptu ekki upp ameríska lágmenningu.“
Björn Jón nefnir að „sjálf segir Sólveig Anna að hún hafi verið afar hikandi við að gefa kost sér í framboð til Eflingar en látið til leiðast eftir þrábeiðni Gunnars Smára Egilssonar. Hann hefði á endanum sagt við sig: „Þú veist að þú verður að gera þetta.“ Þetta urðu að sönnu áhrínsorð. Daginn fyrir kjördag í nýliðnum alþingiskosningum skrifaði Sólveig Anna á samfélagsmiðla:
„Í fyrramálið mun ég vakna spennt. Og ég hlakka til að fara og kjósa með börnunum mínum. Við ætlum öll að kjósa Sósíalistaflokkinn. Skila rauðu. Kjósa með hjartanu. Af því að við trúum á rétt allra til að lifa frjáls undan kúgun og arðráni. Og til að lifa frjáls undan rógburði þeirra sem óttast ekkert meira en að loksins sé tækifærið runnið upp til að raunverulega breyta þjóðfélaginu okkar til hins betra. Ég vona að þið ætlið að gera slíkt hið sama. Sjáumst í baráttunni. Hún er rétt að byrja.“
Sólveig Anna reyndist hafa rangt fyrir sér. Þjóðinni hugnaðist ekki öfgafullur málflutningur Sósíalistaflokksins. Hófsamari öfl unnu á og flokkurinn náði ekki manni inn á þing. Og svo er að sjá sem ógnaröldinni í Eflingu sé líka lokið.“
Athugasemdir