Prins Póló tekst á við dauðann af æðruleysi: „Mér finnst þetta ekki óþægilegar hugsanir“

Svavar Pétur Eysteins­son var í við­tali hjá Kveik á Rúv í kvöld þar sem hann ræddi um sköp­un­ina, lífið og dauð­ann. Sagðist hann ótt­ast sárs­auka en ekki dauð­ann í sjálfu sér.

„Mér finnst vonin svo skemmti­leg. Vonin er svo trú­ar­leg, finnst mér. Þannig að ég tengi það svo­lítið saman, von­ina og trúna og hún heldur manni gang­andi svo­lítið lengi. Þegar ég fer langt niður, til dæmis þegar ég er að glíma við krabba­mein eins og ég er að gera núna, þá er í raun­inni stig­inn upp úr því er bara vonin. Annað hvort að hugsa bara það að þú ert alla­veg­ana hér í dag, eða að hugsa von­ina sem stærra sam­hengi. Hver veit nema þú verðir bara elsti maður Íslands? Þannig að það er hluti af þess­ari von, þú veist aldrei neitt, þú veist aldrei nema bara næsta skref sem þú tekur,“ sagði Svavar í Keik.

Brynja Þor­geirs­dóttir sem tók við­talið, spurði Svavar hvort hann hugs­aði mikið um dauð­ann. „Já ég hugsa mikið um dauð­ann. Óttast hann ekki. Ég ótt­ast auð­vitað sárs­auka, eins og bara allir. Ekki nema kannski hnefa­leika­menn sem að ótt­ast ekki sárs­auka, get ég ímyndað mér,“ svar­aði Svavar og hló. „En ég ótt­ast ekki dauð­ann sem slíkan. Hann er eitt­hvað sem við eigum öll sam­eig­in­legt. Hvenær hann kemur er bara tíma­spurs­mál í raun­inni, hann sækir okkur á mis­mun­andi tímum. En svo er maður far­inn að hugsa um það þegar ég dey, hvað verður þá um hina? En mér finnst þetta ekki óþægi­legar hugs­anir. Þær eru í raun­inni þægi­legar og veita manni bara smá frið, að leyfa sér að hugsa um það og ræða það.“

Brynja spurði hann þá hvort dauð­inn sé tabú. „Ég veit það ekki eða jú, ég held það, ég held að það séu margir sem að skauta yfir hann, sér­stak­lega í sam­ræðum við börn og finnst stundum eins og það sé óvið­eig­andi, að vera að ræða dauð­ann. Og ég hef alveg verið í þeirri aðstöðu sjálfur. En ég hef kannski gert minna af því eftir að dauð­inn varð að svona aktúal fyr­ir­bæri fyrir mér.“

Brynja spurði Svavar þá að því hvernig það sé fyrir hann að vita að dauð­inn sé ekki langt í burtu, þó að hver og einn viti ekki sinn vitj­un­ar­tíma. „En í þínu til­felli veistu að hann er ekki svo langt í burtu.“ „Hugs­an­lega,“ skaut þá Svavar inn í áður en Brynja hélt áfram: „Ég vil bara fá að vita það, hvernig maður tekst á við það.“ „Sko ég í raun­inni tekst á við það rosa­lega bara einn dag í einu. Og hugsa þá bara áfram um dauð­ann sem hlut sem er þarna ein­hver­staðar þarna úti og hversu nálægt hann er, skiptir mig kannski ekki öllu máli, vegna þess að ég er á lífi í dag og ég er að fást við það sem mér finnst skemmti­legt. Og ég mun að öllum lík­indum gera það líka á morgun. Og það dugar mér alveg.“

Sjá má við­talið í heild sinni hér.