Hafdís lýsir hryllingi heilbrigðiskerfisins: „Svona menn eigi að taka eina vakt á bráðamóttöku“

„Arna Guð­munds­dóttir, for­maður Lækna­fé­lags Reykja­víkur, segir að við búum við afar gott heil­brigð­is­kerfi á Íslandi og eftir því sem efna­hagur okkar batn­aði þá náðum við að halda heil­brigð­is­kerf­inu á pari við það besta í heimi! Nei mig langar að æla!“

Þetta segir Hafdís Björg Krist­jáns­dóttir, einka­þjálf­ari og marg­faldur Íslands­meist­ari í fit­ness, í færslu á Facebook sem vakið hefur athygli og hún hefur gefið Mannlífi góð­fús­legt leyfi til að vitna í. Hún segir að reynsla sín af heil­brigð­is­kerf­inu sé ein­fald­lega hræði­leg. Starfs­fólk geri sitt allra best við hörmu­legar aðstæður. Aðstæður sem sé ein­fald­lega ekki hægt að bjóða Íslend­ingum upp á.

Hafdís Björg Krist­jáns­dóttir.

Hafdís hvetur þá sem segja heil­brigð­is­kerfið gott að prófa að taka eina vakt á Land­spít­al­anum. „Mér finnst að svona menn eigi að taka eina helg­ar­vakt niðri á bráða­mót­töku og segja okkur síðan hversu dramat­ísk við erum að tala niður heil­brigð­is­kerfið okkar, því það sé með því besta í heim­inum,“ segir Hafdís.

Hún seg­ist yfir­leitt fá svip­aðar mót­tökur. „Nú er ég búin að vera inn og út af spít­al­anum síðan í byrjun maí og hafa veik­indin mín snar­versnað síð­ustu þrjár vikur. Þar sem lítið er um pláss og mann­skap upp á spít­ala hefur rútínan verið að verkja­stilla mig og senda mig heim. Morfín og park­odin forte er nestið mitt heim og virð­ist eng­inn spá í fram­hald­inu eða afleið­ing­unum á þeim við­bjóð!,“ segir Hafdís.

Hún seg­ist ekk­ert þrá meira en að losna undan verkjum. „Ég við­ur­kenni það að eftir þriggja vikna verkja­köst er and­lega hliðin í molum og eina sem ég þrái er verkja­laus dagur… Ég hef alltaf reynt að halda mig frá verkja­lyfjum en það er margt sem breyt­ist hjá manni í svona veik­indum. Ég átti nokkuð góða og verkja­minni helgi og fannst mér til­valið að full­nýta helg­ina og eyða henni með vin­konum mínum og vinum sem ég fékk nú heldur betur í and­litið,“ segir Hafdís.

„Sjónin hvarf, ég stóð ekki í fæt­urnar vegna skjálfta og beið eftir að ég myndi líða útaf! Verkirnir hellt­ust yfir mig, blóð­þrýst­ing­ur­inn rauk upp þrátt fyrir tvö blóð­þrýst­ings­lyf og var ekk­ert annað í stöð­unni en að hringja á sjúkra­bíl.“

Hafdís segir að eina sem hægt var að bjóða henni var að leggj­ast í hæg­inda­stól. „Sjúkra­bíl­inn kemur og er mér skutlað upp á bráða­mót­töku sem var yfir­full af sjúk­lingum og var mér komið fyrir í lazyboy fram á gangi sem var yfir­fullur af sjúk­lingum. Þar sat ég hágrát­andi enda hræðslan og upp­gjöfin búin að ná yfir­hönd. Eftir tvo og hálfan tíma kemur síðan hjúkr­un­ar­fræð­ingur og læknir að skoða mig, ég fer í blóðprufur og þau mæla blóð­þrýst­ing­inn sem er ennþá tölu­vert hár og er ég greind með krist­ala flökkt eða þeim fannst það vera eina skýr­ingin fyrir sjón­trufl­unum og svima og er ég enn og aftur send heim,“ segir Hafdís.

„Heil­brigð­is­kerfið á Íslandi er hræði­legt og aðstæður niðra spít­ala eru ömur­legar!! Starfs­fólkið er allt að gera sitt besta en það er tak­markað sem þau geta gert þegar að aðstæður eru eins og þær eru! Nú er það bara í mínum höndum að finna út úr þessu og leita mér aðstoðar þar sem heil­brigð­is­kerfið okkar sér ekki um það.“