Björn: „Virðist sem stofnunin réttlæti tilvist sína með því að elta uppi sjómenn á litlum bátum“

„Ég varð af til­viljun vitni að óform­legu spjalli starfs­manns Fiski­stofu og sjó­manns hjá stóru útgerð­ar­fé­lagi á dög­unum,“ ritar Björn Þor­láks­son í athygl­is­verðri grein.

“Sjó­mað­ur­inn: „Þið vitið það alveg á Fiski­stofu, vegna brott­kasts­ins, að um leið og eft­ir­lits­maður frá ykkur er far­inn af stóru skip­unum þá drögum við fram rörið og hendum fiski vil­levekk.“

Starfs­maður Fiski­stofu: „Jájá, en ég fæ borgað fyrir mína stikkprufu og þið veiðið verð­mætasta fisk­inn. Er það ekki bara win-win?“

Sjó­mað­ur­inn. „Eina leiðin til að stöðva brott­kast er að það sé einn eft­ir­lits­maður frá Fiski­stofu um borð í öllum skipum 40 metrar að lengd eða stærri allan sól­ar­hring­inn.“

Starfs­maður Fiski­stofu: „Nei, það gengur ekki. Við þurfum að sofa. Það yrðu þá að vera tveir og það yrði allt of dýrt.“

Sjó­mað­ur­inn: „Þetta verður alltaf svona á meðan kvóta­kerfið er við lýði.“

Starfs­maður Fiski­stofu: „Jájá, við gerum bara gott úr þessu.“

„Björn úti­lokar ekki að „ummæli starfs­manns­ins hafi fallið í hálf­kær­ingi. En starfs­menn rík­is­ins gagn­ast almanna­hags­munum lítt án sam­fé­lags­legrar ábyrgðar. Fagleg fjar­lægð ætti að vera keppi­kefli milli eft­ir­lits­að­ila og þeirra sem sæta eft­ir­liti, jafnt í frí­tíma sem á vinnu­tíma. Að gera grín að lög­brotum styrkir ekki til­trú okkar á að eft­ir­liti sé best sinnt hjá rík­is­starfs­mönnum.“

Hann bætir við að „ef rýnt er í opin­ber gögn frá Fiski­stofu virð­ist sem stofn­unin rétt­læti til­vist sína með því að elta uppi sjó­menn á litlum bátum. Smæ­lin­gj­arnir fá kæru fyrir sín brot á sama tíma og alkunna er að hinir stóru og vold­ugu fremja miklu alvar­legri brot sem hefur nán­ast verið sam­ein­ast um að líta undan.“

Hann segir einnig að „drónar Fiski­stofu svífa yfir smá­fisk­unum. Stór­fisk­arnir sleppa á meðan. Saga Íslands í hnot­skurn. Spurn­ingar vakna um hvort áhafnir rík­is­rek­inna eft­ir­lits­stofn­ana hafi borið af leið.

Hjá MAST hefur stjórn­sýsla ítrekað skapað undrun og hneykslun. Hjá Umhverf­is­stofnun sagði yfir­maður eitt sinn að það væri póli­tísk ákvörðun en ekki í verka­hring starfs­manna að bjarga heim­inum. Nú er Vega­gerðin til umræðu og villur í opin­berri rann­sókn eftir alvar­legt slys. Mak­inda­leg hugsun þar sem störfin fara að snú­ast um hag starfs­fólks­ins en ekki almenn­ing er aum­ingja­skapur og hefur leitt til van­trúar á kerfin okkar þótt sumt sé vel gert. Sérhygli of margra opin­berra starfs­manna er mein sem þarf að ræða og upp­ræta.“