Hafnarfjarðabær búinn að týna barnaverndargögnum: „Ég myndi kalla þetta upplýsingaóreiðu“

Engin gögn finn­ast hjá Hafn­ar­fjarðabæ um konu sem vistuð var hjá sex mis­mun­andi aðilum á árunum 1980 til 1986. „Upp­lýs­inga­óreiða,“ segir lög­maður kon­unnar.

Kona nokkur seg­ist í sam­tali við Mannlíf ekki geta fengið að sjá nein gögn um það hvers vegna hún hafi verið vistuð á vegum Barna­verndar Hafn­ar­fjarðar, hjá sex mis­mun­andi ábyrgð­ar­að­ilum er hún var barn, vegna þess að engin gögn finn­ast um málið.

Upplýsingaóreiða

„Ég myndi kalla þetta upp­lýs­inga­óreiðu,“ sagði Eva Hauks­dóttir, lög­maður kon­unnar og hélt áfram. „En já, þetta er alveg satt, Hafn­ar­fjarð­ar­bær er búinn að týna öllum gögnum, það finn­ast engin gögn og við vitum ekki hvort þau hafi verið brennd, þeim hafi verið fleygt á haug­ana eða hvort þau séu í ein­hverjum pappa­kassa undir rúmi hjá með­limi Barna­verndar eða ann­ars starfs­manns sveit­ar­fé­lags­ins.“ Segir Eva að konan hafi aldrei fengið almenni­leg svör við því af hverju hún var vistuð til að byrja með, hjá ábyrgð­ar­að­ilum. „Það hvernig haldið var utan um svona gögn fyrir nokkrum ára­tugum, það var bara allt í lama­sessi og fólk fær ekki almenni­legar upp­lýs­ingar. Varðandi þessa konu, þá vita það allir sem hana þekkja, að hún var vistuð hér og þar, tvist og bast og hún fékk aldrei skýr­ingar á því og hefur aldrei fengið skýr­ingar á því af hverju hún var vistuð og af hverju var hún vistuð þar en ekki ein­hvers­staðar ann­ars staðar.“

Eva segir þetta ekki aðeins eiga við um Hafn­ar­fjarðabæ. „Þetta á ekki bara við um Hafn­ar­fjarðabæ, ég hef líka verið að vinna fyrir fólk sem vistað var á Sil­unga­polli, sem fær engar upp­lýs­ingar um sína vistun. Bara hvar þau voru en ekk­ert annað.“

Vonast eftir sanngirnisbótum

Þá segir Eva að það hafi ekki verið í lögum á þeim tíma, nein fyr­ir­mæli um það hvernig eigi að með­höndla og geyma slík gögn. „Þannig að það er ekk­ert hægt að gera, ekki hægt að sækja bætur eða neitt út af þess­ari upp­lýs­inga­óreiðu. Og við vitum ekki einu sinni hvort trún­aður hafi verið brot­inn af því að við vitum ekki hvað varð af þessum papp­írum. Það getur allt eins farið svo að þau finn­ist í kassa þegar erf­ingjar bæj­ar­starfs­manna fara að gera upp dán­arbú. Þetta er auð­vitað baga­legt og vegna þess að engin lög voru sett um þetta á sínum tíma, þá á fólk engan rétt á bótum fyrir þessa ömur­legu aðstöðu. Ég er hins vegar að vona að þótt þetta fólk eigi engan laga­legan rétt þá verði því boðnar sann­girn­is­bætur því það setur mark á sál­ar­líf fólks að fá ekki að vita um ástæð­unar fyrir afdrifa­ríkum ákvörð­unum sem teknar voru um líf þess á vegum stjórn­valda í barn­æsku.“