Lestarstjóri framdi hetjudáð og bjargaði barni af teinunum – Guðrún litla var ekki eins heppin

Tvö börn léku sér snemma einn ágúst­morgun í Reykja­vík, grun­laus um hætt­urnar sem fylgdu iðn­væð­ing­unni, ef maður gætti ekki að sér. Þegar lest­ar­stjóri eim­reiðar sem var að flytja grjót úr Öskju­hlíð­inni í höfn­ina, sá börnin tvö að leik á sjálfri járn­braut­inni gerði hann allt til þess að koma í veg fyrir stór­slys. Hann heml­aði og þeytti píp­unni en sá að til­raunir hans væru ekki nægar. Stökk hann út úr lest­inni og náði með herkjum að bjarga öðru barn­inu. Hitt barnið varð ekki eins heppið.

Blaðið Veröld skrif­aði um slysið skelfi­lega en lýs­ingar á slysum voru nákvæm­ari en þekk­ist í dag, sem betur fer kannski því stundum voru þær um of, líkt og fréttin af þessu slysi. Banaslys hinnar tveggja ára gömlu Guðrúnar Aðal­heiðar Elí­asar­dóttur, var annað banaslys Íslands­sög­unnar þar sem fólk varð fyrir lest. Það gerð­ist 6. ágúst 1919.

Frétt Veraldar:

Sorglegt slys. Reykja­vík 6. ág. Í gær­dag snemma vildi til það slys hér, að eim­lest hafn­ar­innar rann á lítið barn og varð því að bana. Um atvikin að þessum sorg­lega atburði er það að segja, að eim­lestin kom ofan úr hlíð með marga hlaðna vagna. Rétt fyrir innan bæinn, þar sem járn­brautin liggur niður á Hverf­is­göt­una, voru tvö smá­böm á sjá­flri braut­inni. Eim­reiðin þeytti píp­una hvað eftir annað, en börnin voru slíkir óvitar, að þau höfðu enga hug­mynd um að þau þyrftu að forða sér. Var þá reynt að stöðva lest­ina, en það var hæg­ara sagt en gert, því bæði var halli þarna nokkur og svo ýttu aft­ari vagn­arnir á með þunga sínum og rann öll lestin áfram. Þegar maður sá, er vögn­unum stýrir, sá að hverju fór, hljóp hann út úr lest­inni og gat þrifið annað barnið og bjargað því undan lest­inni en hitt varð undir. Fór vagn­hjólið yfir háls­inn á því og sneið af höf­uðið. Barnið átti heima á Bar­óns­stíg 12. Var það telpa, 3—4 ára gömul, Guðrún Aðal­heiður að nafni, dóttir Elíasar Jóakims­sonar tré­smiðs. Rétt­ar­höld fór fram þegar í gær. Vitn­að­ist þar að báðar heml­urnar—annar er á hreyfi­vagn­inum en hinn á vagni í miðri lest­inni — höfðu verið settir á hjólin þegar það sást að börnin gengdu ekki hljóð­bend­ing­unni. En vegna hall­ans á braut­inni stað­næmd­ist lestin eigi nógu fljótt, þrátt fyrir heml­urnar. þegar mað­ur­inn á hreyfi­vagn­inum sá hvað verða vildi, hljóp hann út úr vagn­inum, fram fyrir lest­ina, og gat með herkjum náð öðru barn­inu Munaði minstu að hann yrði undir lest­inni sjálfur.