Vala opnar sig um líknardauða móður sinnar og handtöku í kjölfarið

Vala Hösk­ulds­dóttir lista­kona opn­aði sig upp á gátt í við­tali Ásdísar Olsen á Sam­stöð­inni í gær. Þar ræddi hún meðal ann­ars um örmögnun sem hún upp­lifði í kjöl­far líkn­ar­dauða móður hennar sem leiddi til hand­töku.

Móðir Völu glímdi við langvar­andi veik­indi frá því að Vala var 16 ára gömul.

„Það eru alltaf að koma upp ný og ný æxli, ný og ný alls­konar, sem endar á því að hún er orðin það verkjuð að allar pillur eru hættar að verka á þetta og lækn­arnir eru hættir að geta gert neitt. Og hún var í raun­inni að bíða eftir að frum­varpið um dán­ar­að­stoð færi í gegn á þingi. En svo leið og beið með það og það er ekki ennþá komið í gegn. Og þetta er flókin og stór umræða. Þannig að hún tekur þetta í sínar hendur og tekið líf sitt.“

Vala segir að móðir hennar hafi verið „villi­kerl­ing“ og „svo­lít­ill indíáni“ og hafi vitað hvaðan hún kom og átti þá við fyrri líf.

„Hún bæði mundi alls­konar fyrri líf og til­finn­ing­una um stað­inn handan mann­legrar til­veru,“ segir Vala og segir móður sína hafa sagt henni að vera ekki dramat­ísk þó hún væri að fara að deyja: „Hún sagði bara „æ Vala, ekki vera að dramat­ísera það þegar ég er farin, ég er bara að far a heim“.“

Segir Vala að þessi orð hafi að ein­hverju leyti hjálpað henni að kveðja hana. Hún segir að hlut­irnir hafi þó flækst tals­vert en að móðir hennar hafi ætlað að enda líf sitt á snyrti­legan hátt en svo hafi málið tor­veld­ast tölu­vert.

„Hún tók bara pillur og ætl­aði að leggj­ast til svefns og ekki vakna aftur dag­inn eftir. En það fór ekki eins og það átti að fara. Þetta tók allt miklu lengri tíma en það átti að gera og á end­anum voru þetta ein­hverjir 40, 50 klukku­tímar þar sem við sátum yfir henni í dauða­stríð­inu. Og svo hringjum við í lög­regl­una þegar þetta er afstaðið og þegar þau mæta á svæðið þá er okkur til­kynnt að hér sé aug­ljóst að mann­eskja hafi látið lífið og henni ekki komið til bjargar, þannig að við erum send í fang­elsi.“

Auk Völu var faðir hennar við hlið móður hennar er hún lést en móðir hennar hafði beðið Völu að hjálpa föður hennar á meðan á þessu stæði.

„Og þarna tekst á, eins og ég skrifa í ljóða­bók­inni, þetta er bæði hámark með­virkn­innar að taka þátt í svona og hámark sam­kennd­ar­innar.“

Þegar Ásdís biður Völu að lýsa upp­lifun hennar á meðan á dauða­stríði móð­ur­innar var í gangi segir Vala:

„Þegar þetta var að ger­ast og þegar mamma hringir og segir „Vala, ég vil að þú hættir við pönnu­köku­boðið og komir og passir pabba þinn á meðan ég dey“, þá fannst mér það sjálf­sagt. Og ég mundi ekki breyta neinu. Og það er líka þetta, við eigum okkar líf sjálf og þegar þú ert komin á stað þar sem þú getur ekki verið til, þá þú veist, við tölum um þetta í bríaríi, ég er með svona samn­ing við bræður mína ef ég fæ Alzheimer eða eitt­hvað, þá segir maður svona „æ viltu ekki bara hjálpa mér?“ en þegar kemur að þessu þá er þetta flókn­ara. Þannig að já, mér fannst þetta sjálf­sagt og ég mun alltaf standa með því en ég mun lík­lega líka alltaf lifa með því.“

Hér fyrir neðan má sjá við­talið í heild sinni: