Garðar Forberg ólst upp í Lúxemborg og nam við liðsforingjaskóla þýska hersins. Hann rak flugfélag í Litháen um árabil og starfaði við friðargæslu í Kósóvó og Afganistan. Hann var hermálafulltrúi Íslands í hermálanefnd NATO í Brussel og varnarmálafulltrúi í Washington DC. Nú kemur hann að fyrirtækjum, einkum erlendis, og situr í ráðgjafaráði Vörðu, hugveitu um þjóðaröryggi og viðnámsþrótt. Garðar segist fyrst og fremst vera Íslendingur.
Hér má sjá kafla úr viðtali Mannlífs við þennan merka mann.
Súr stemmning
Garðar segir að þetta verkefni hafi verið vel heppnað hvað Íslendingana varðar. „Svo vorum við búnir að koma þessu yfir til Sameinuðu þjóðanna þannig að þeir tóku yfir flugvöllinn í Pristina. Þá var byrjað að hugsa um næstu verkefni sem við gætum tekið að okkur og þá kom Kabúl upp í hugann. Og ég var partur af teyminu sem tók Kabúl út - var í þeim hópi - til að sjá hvort við gætum gert þetta. Þetta var ekkert öðruvísi þannig en Pristina en kannski öðruvísi öryggisástand og annað slíkt en að öðru leyti var þetta mjög svipað. Þannig að það var tekin ákvörðun um að gera það.
Þetta er stærsta friðargæsluverkefni sem Ísland hefur nokkurn tímann tekið að sér. Þegar við vorum flest þarna voru hátt í 25 Íslendingar í Kabúl. Þetta var eðlilega miklu flóknara en Pristina en þetta var sama konsept - þetta var sama „multinational“ dæmi. En síðan var það árásin í Kjúklingastræti þar sem nokkrir friðargæsluliðar fóru niður í bæ í verslunarleiðangur. Það var í sjálfu sér ekkert athugavert við það. Það var meira að segja búið að hvetja til þess vegna þess að ástandið hafði verið nokkuð gott eða fór batnandi en þeir voru einfaldlega þarna of lengi.“ Þarna á Garðar við þegar sjálfsmorðsárás var gerð í Kjúklingastrætinu svokallaða í október árið 2004 þegar nokkrir íslenskir og aðrir friðargæsluliðar fóru þangað í verslunarferð. Hluti þeirra slasaðist er þremur handsprengjum var hent í áttina að þeim.
„Sjálfsmorðsgaurinn hafði greinilega spottað þá og hafði tíma til að fara heim til sín og setja á sig sprengjubelti og koma til baka. Þetta var náttúrlega mikið áfall og íslenski flugvallarstjórinn var leystur af og sendur heim. Ég var þá að vinna fyrir Íslandsflug og var sendur yfir frá Atlanta, en félögin höfðu sameinast, en það var hringt í mig og mér sagt að ég yrði að fara niður eftir og taka við af flugvallarstjóranum. Ég sagðist ekkert geta gert það og það væri enginn séns þar sem ég væri í vinnu. Þá létu þeir þáverandi utanríkisráðherra hringja í forstjóra flugfélagsins og hann beðinn um að skipa mér að fara þarna niður eftir. Þannig að hann hringdi í mig og sagði að ég væri að fara til Kabúl.“ Garðar hlær.
Og Garðar fór til Kabúl.
„Það var mjög súr stemmningin hjá Íslendingunum náttúrlega miðað við það sem hafði gerst. En þetta var miklu stærra og flóknara verkefni. Ég gat ekki verið þarna lengur en í tvo til þrjá mánuði og þá gafst tími til að finna annan sem tók við. En síðan var þessu lokið. Þetta þoldi ekki pólitísku pressuna hérna heima það sem hafði gerst þannig að það var bundinn endir á verkefnið snemma árs 2005. Þá var hugsunin að þetta flugvallarverkefni hafi ekki farið vel sem ég held að hafi verið mistök. Það verður að taka á svona áföllum. Það á ekki bara að slaufa verkefnum en viðbrögðin í þessu tilfelli voru mjög íslensk.“
Athugasemdir