Kanadíska söngkonan Alanis Morissette hefur greint frá því að hún sé pankynhneigð. Hún upplýsti þetta í samtali í hlaðvarpinu Handsome Podcast, þar sem þær Fortune Feimster, Tig Notaro og Mae Martin ræða meðal annars persónuleg málefni.
Það var grínistinn Fortune Feimster sem spurði Morissette hvort karlmennirnir sem hefðu veitt henni innblástur að sambandsslitum í lögum hennar hefðu einhvern tíma fengið hana til að íhuga að laðast að konum.
„Mér þykir leitt að þessir menn hafi sært þig, en ég sé ekki eftir lögunum sem urðu til vegna þess,“ sagði Feimster áður en hún spurði: „Hefur það einhvern tíma fengið þig til að vilja vera lesbía?“
Söngkonan, sem gerði lögin You Oughta Know og Ironic heimsþekkt, svaraði einfaldlega:
„Ég er pankynhneigð, þannig að já.“
Tig Notaro virtist undrandi á svarinu og spurði hvort Morissette væri í alvörunni pankynhneigð.
„Já, ég er það,“ svaraði söngkonan.
Þegar Notaro grínaðist með að hún hefði átt að byrja hlaðvarpsþáttinn á þessari yfirlýsingu svaraði Morissette létt í bragði:
„Mér finnst gott að geyma það fyrir eftirmálann.“
Hún bætti svo við: „Mér finnst gaman að rugla fólk þegar ég er á leiðinni út. Er þetta ruglingslegt?“
Morissette er 52 ára og á þrjú börn með eiginmanni sínum, Mario „Souleye“ Treadway. Börnin heita Ever, 14 ára, Onyx, níu ára, og Winter, sex ára.
Móðurhlutverkið mikilvægast
Þetta er ekki í fyrsta sinn sem Morissette hefur rætt opinskátt um einkalíf sitt. Þegar hún var tekin inn í frægðarhöll lagahöfunda í júní síðastliðnum ræddi hún meðal annars um hversu mikla lífsfyllingu móðurhlutverkið hefði veitt henni.
„Móðurhlutverkið er í fyrsta sæti hjá mér og lagahöfundurinn í öðru sæti. Þess vegna hlýnar mér svo um hjartarætur að fá þessa viðurkenningu í kvöld,“ sagði hún í viðtali við E! News fyrir athöfnina í New York.
Hún sagðist jafnframt vera þakklát fyrir þá athygli sem hún hefði fengið fyrir tónlist sína og fyrir að hafa veitt nýrri kynslóð lagahöfunda innblástur.
Morissette hefur undanfarið verið að vinna að tónlistaruppfærslunni Butterfly With a Machete, sem hún frumsýndi í Inglewood í Kaliforníu þann 5. nóvember.
Hún lýsti sýningunni sem eins konar blöndu af tónlist, dansi, sögum og kímni þar sem hún vinnur úr ýmsum áskorunum og reynslu úr eigin lífi.
„Skilaboðin á tíunda áratugnum voru í grunninn þau að fólk ætti að halda sig í einu hlutverki, eins og það væri yfirhöfuð hægt fyrir eina manneskju að gera,“ sagði hún.
Hún bætti við að sýningin væri leið til að umbreyta erfiðri reynslu og sögum úr eigin lífi í dans, hreyfingu, frásagnir, gamansemi og tónlist.
Athugasemdir