Nú um helgina birti Mannlíf ítarlegt viðtal við Óttar Örn Sigurbergsson, framkvæmdastjóra ELKO

Rætt er við hann er um uppvöxt hans, námsár, fjölskyldulíf og langan starfsferil hjá ELKO, þar sem hann hefur meðal annars byggt upp afþreyingardeild og vefverslun fyrirtækisins. Óttar lýsir einnig þróun sinni sem stjórnanda, frá hörðum og árangursdrifnum stjórnunarstíl yfir í meiri áherslu á mannauð, traust og samvinnu. Þá ræðir hann opinskátt um sjálfstraust, streitu og kvíða, heilsufarslegar áskoranir og mikilvægi þess að leita sér aðstoðar.

Streita og kvíði

Óttar Örn segir að Stjórnvísisverðlaunin sem hann fékk fyrr á árinu hafi gefið sér sjálfstraust sem hann hafi skort í gegnum tíðina þótt það hafi aukist undanfarin ár með aðstoð.

„Ef ég er með kynningar fyrir hóp af fólki sem ég þekki ekki þá finnst mér það vera gríðarlega erfitt. Ég verð stressaður, það er kvíði í einhverja daga á undan og ég er alveg óhræddur að viðurkenna það. Ég er búinn að fara til dáleiðara og sálfræðings til að hjálpa mér með þetta og sjálfstraustið hefur aukist og ég er orðinn betri í þessu. Þetta er eitthvað sem ég þurfti að vinna með. Ég segi oft að ég sé intróvertinn sem þurfti að verða extróvert út af starfinu. Það getur tekið á að vera framkvæmdastjóri í svona fyrirtæki og það þarf að læra svolítið inn á stressið. Og stressið getur leitt til kvíða sem er alls ekki gott og ég er búinn að þurfa að vinna með það. Ég er alveg búinn að þurfa að læra inn á andlegu hliðina. Við skulum bara orða það þannig.“

Óttar Örn er enn lítill strákur inni í sér. „Já, algjörlega. Og ég lít ennþá á að ELKO sé bara litla fyrirtækið og litla raftækjaverslunin en ekki að það sé orðið svona stórt.“

Hann segir að þetta hafi verið algjört óöryggi þegar sjálfstraustið skorti. „Þetta stafar af því að maður var alltaf minni í grunnskóla - ég var minnstur í fermingunni - og ég þurfti alltaf að vera harðari af mér, standa mig betur og gera meira í fótboltanum. Og þaðan kom keppnisskapið. En svo hafði þetta bara áhrif á sjálfstraustið hjá mér sem ég tók með mér inn í fullorðinsárin og þetta var allt í lagi þangað til ég tók við þessari stöðu þar sem ég þarf svolítið að standa fyrir mínu og svara fyrir þetta fyrirtæki, vera með kynningar fyrir alls kyns fólk og hitt og þetta og ég þarf að setja upp einhverja grímu sem er kannski ekki alveg ég. Og það er bara út af því að ég er með svo mikið keppnisskap að standa mig að alltaf þegar ég klúðra einhverju pínulitlu einhvers staðar þá kemur það fram í stressi og það breytist í kvíða en hefur sem betur fer ekki farið lengra en það. Ég áttaði mig á því að þetta var farið að hafa líkamleg einkenni en það var eins og ég væri að verða veikur hálfpartinn og kannski pínu svimi. Ég tengdi þetta ekkert fyrst saman við það en svo áttaði ég mig á því að þetta væri stress og kvíði þannig að ég fór aktíft að reyna að vinna með það og byggja mig upp. Ég fékk góðan stuðning frá mínum yfirmanni, Ástu Fjeldsted, forstjóra Festi, og talaði frekar opinskátt um þetta við hana. Ég er búinn að opna mig í mínum hóp í vinnunni og ég get alveg talað um þetta. Það eru ekki allir þannig. Ég er á miklu betri stað miðað við bara fyrir tveimur árum og þess vegna einu ári. Fólk er misuppbyggt fyrir ábyrgðarfullt starf og ég var ekki alveg með sjálfstraust í það og þurfti að bæta það. Ég ennþá misgóður í þeim aðstæðum þar sem er margt fólk.“

Streitan hafði áhrif á svefninn en Óttar Örn lærði að taka stressið ekki með sér inn í svefninn eins og hann orðar það. „Ég slekk á heilanum með ruslbókmenntum áður en ég fer að sofa. Bara mjög einfalt - tek upp lesbrettið og les í tíu mínútur. Ég er laus við svefnvandamál í dag en ég er ennþá í því ferli að ég tel mig geta styrkt mig með aðstoð.“

Óttar Örn segist hafa farið til eins sálfræðings um tíma sem hjálpaði lítið en dáleiðslan hafi frekar hjálpað „Ég var að fara út fyrir minn þægindaramma og hafði enga trú á þessu. Það voru pínu fordómar í kringum þetta. Ég fór til dáleiðara sem náði strax hvað var í gangi hjá mér áður en við fórum í einhverja vinnu og hún las mig 100%. Svo fór ég í sex eða sjö tíma hjá henni og mér leið alltaf eins og ég væri að sigra heiminn eftir tímana. Þetta peppaði mig upp. Þetta var ekki endilega eitthvað sem hentaði mér en þetta gerði mér gott þar sem ég gat aðeins sett hlutina í samhengi og aðeins áttað mig á af hverju ég væri í svona stresskasti eða með kvíða þegar ég væri með kynningar og ég lærði að fyrirgefa sjálfum mér sem ég hélt alla tíð að væri bara slagorð uppi á vegg. Svo áttaði ég mig á að ég væri allt of harður við sjálfan mig og ég mætti alveg skíta upp á bak stundum. Það væri eiginlega öllum drullusama nema mér,“ segir hann og hlær. „Ég er ennþá þar en ég veit allavega hvað er í gangi og get unnið með þetta.“ Margir tengja dáleiðslu við að dáleiðarinn heldur á pendúl fyrir framan viðkomandi sem fellur í einhvers konar dá en það var alls ekki raunin. „Ég fór í algjöra slökun en var vakandi allan tímann. Ég gat alltaf opnað augun og staðið upp. Þetta tengdist meira því að ná huganum í íhugunarástand; að geta horft á hlutina öðruvísi með öðrum augum og virkja einhvern veginn ímyndunaraflið. Þetta er eiginlega hálfgerð hugleiðsla nema með svona aðstoð. Maður hugsar aðeins öðruvísi og fókuserar á eitthvað afmarkað viðfangsefni.“

Hann segir að á ákveðnum tímapunkti hafi hann ákveðið að fela ekki þessa líðan. „Ef ég er að fela þetta þá væri það erfiðara.“ Óttar Örn hefur ýmislegt lært af þessu öllu. „Ég er metnaðarfullur. Ég er alveg með keppnisskap þannig að ég hugsaði með mér að ég ætlaði ekki að leyfa mér að gefa mig í þessu; að leyfa þessu ekki að stjórna lífinu heldur frekar hvað ég get gert til þess að bæta þetta og styrkja mig. Þannig að ég hef kannski lært það að þetta getur verið vandamál að gera það einmitt ekki og ég þarf að díla við þetta og ég díla við þetta af því að mig langar til að halda áfram að vinna í þessu frábæra fyrirtæki. Þetta tengist ekki vinnunni - þetta tengist því hvernig ég er að díla við ábyrgð og hvernig ég er byggður og ég þarf að styrka mig á ákveðnum sviðum.“