Kristinn Hrafnsson, ritstjóri Wikileaks, gagnrýnir harðlega sprengjuárásir Bandaríkjastjórnar í nýrri Facebook-færslu sem hann birtir undir yfirskriftinni „Gleðileg fjöldajólamorð ...“ Þar líkir hann boðskap stjórnvalda í Washington við áróður keisaraveldis Rómar og segir að loforð um frið séu í raun hulin aðgerðum sem valdi blóðsúthellingum og óstöðugleika.
Kristinn setur sögulega hliðstæðu við Neró keisara og myntslátt hans: „Klinkið var í lófum þegnana á degi hverjum og á aurana pressuð sú ímynd sem keisarinn vildi halda að fjöldanum. Neró nýtti sér þetta óspart með áletrunum um frið, mildi, harmóníu - pax, clementia, concorida.“ Hann bendir á að valdatími Nerós hafi í raun einkennst af „pólitískum aftökum, óstöðugleika, fjármálaóreiðu og ófriði“ þrátt fyrir ímyndina á myntunum.
Í færslunni líkir hann svo friðarboðskap jóla frá Trump-stjórninni við loftárásir í Nígeríu. Hann skrifar að Bandaríkin hafi „sent sprengjur djúpt inn í Afríkuríkið til að drepa þar öfgahópa undir íslömskum fána til að hefna drápa á þeim sem fylktu sér undir kross Krists.“ Þessi „jóladráp“ hafi farið fram þrátt fyrir að yfirvöld í Nígeríu hafi reynt að aftra erlendum hernaðaraðgerðum.
Kristinn hafnar hugmyndinni um að Donald Trump hafi fundið upp hernaðarlega „gjafmildi“ Bandaríkjanna og segir þetta vera „gamall siður sem þróaðist samhliða útbreiðslu jólasveinsins og Coca Cola.“ Hann reifar að frá árinu 2001 hafi Bandaríkin aukið umfang hernaðaríhlutana verulega, óháð því hvaða flokkur sé við völd, og að stefna ríkisins sé óbreytt „að grunni til“.
„Í einfeldni og fávisku reyna margir að saka Trump um að hafa fundið upp bandarísku gjafmildina að sprengja inn friðinn hér og hvar í heiminum. Það er af og frá, enda gamall siður sem þróaðist samhliða útbreiðslu jólasveinsins og Coca Cola.
Frá 11. september 2001 hefur friðargjafmildin þó aukist til muna en á þessum 24 árum hafa amerísku flokkarnir skipt valdatímanum á milli sín til helminga, Demókratar stýrt í 12 ár (Obama og Biden) og Repúblíkanar í 12 ár (Bush og Trump).“
Hann gagnrýnir einnig hnignun alþjóðlegs réttarkerfis og fjallar um Nóbelsverðlaunin í samhengi við störf suður-ameríska stjórnmálamannsins María Corinu Machado, sem hann segir hafa hvatt til hernaðar gegn heimalandi sínu: „Svo ískrandi tónar hafa ekki heyrst úr friðarfiðlunni síðan Neró misþyrmdi strengjunum fyrir par-árþúsundum.“
Kristinn segir Trump vera „heiðarlegan keisara“ og vísar til þess að forsetinn líti ekki á það sem vandamál að fylgja hugsjóninni að „stríð er friður“. Hann gagnrýnir einnig yfirlýsingar og afstöðu JD Vance varaforseta, meðal annars þegar hann hafnaði alþjóðalögum með orðunum: „Ég gef skít í hvað þú kallar það“ („I don't give a shit what you call it“).
Íslensk stjórnvöld eru einnig gagnrýnd í færslunni. Kristinn skrifar að ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur hafi sýnt svipuð viðbrögð og sagan kennir um eldri konu í Þingeyjarsýslu sem „myndi þetta enda með því að þeir meiddu hver annan“, þegar fyrri heimstyrjöldin hófst og að íslensk stjórnvöld haldi sig við „innantóma möntru um virðingu fyrir „vestrænum gildum“ eða „hornsteinum“ íslenskrar utanríkisstefnu“ þrátt fyrir að þessi gildi séu ekki lengur virt á alþjóðavettvangi.
Þá fullyrðir hann að Evrópa standi ráðalaus andspænis breyttum veruleika og að Trump-stjórnin „blæs þarmagusti á alla gagnrýni á stríðsglæpi og þjóðarmorð“, með kaldhæðnu latnesku setningunni: „In pacem pedere - ég prumpa á friðinn.“
Í lokin hvetur Kristinn til þess að smáríki eins og Ísland sætti sig ekki við hlutverk þöguls áhorfanda: „Það er þó lágmark að sitja ekki eins og klessa, annað hvort steinþegjandi eða hjalandi einhverja innantóma vitleysu á meðan fnykurinn fyllir herbergið.“ Færslan endar á kaldhæðinni jóla- og nýárskveðju: „... og farsælt komandi sprengjuár!“
