Mummi Týr Þórarinsson er eilífðartöffari sem djöflaðist í gegnum fyrri hluta ævinnar í drykkju, dópi og veseni og var með sjálfsmorðshugsanir í mörg ár. Meðal þess sem hann hefur starfað við á ævinni er sjómennskan en í einkaviðtali Mannlífs lýsir hann meðal annars því er bátsmaðurinn í síðutogaranum Þormóði fótbrotnaði illa. Hér má sjá þanng kafla viðtalsins:

Fótbrotnaði illa

Þær eru margar sögurnar af sjónum.

„Einu sinni, um sautján ára aldur, ráfaði ég niður á bryggju þegar ég vissi að gamli síðutogarinn Þormóður Goði var að fara úr höfn. Það vantaði menn, skipstjórinn benti bara og ég var valinn um borð. Þegar við vorum lagðir af stað tók ég eftir manni sofandi á bekk í matsalnum. Hann var í jakkafötum og með bindi og passaði illa við restina af áhöfninni. Enginn pældi þó í því fyrr en hann vaknaði nokkrum klukkustundum síðar. Þá kom í ljós að hann hafði verið á djammi með einhverjum úr skipinu, sofnað og einfaldlega verið talinn með.

Hann reyndist vera fjölskyldumaður í fullri vinnu annars staðar. Ég gleymi aldrei angistinni í andlitinu á honum þegar hann fór upp í brú til að ná sambandi í gegnum Gufunes og láta vita af sér. Hann sagði lítið allan túrinn.

Í sama túr fengum við brot. Ég var úti á dekki þegar það reið yfir. Menn flugu um eins og tuskur og ég sá bátsmanninn kastast í loftköstum og lenda undir togspilinu. Það var hrein heppni að enginn fór í sjóinn. Veðrið var snarvitlaust og við vorum að ganga frá til að sigla í var.

Í mínum huga var bátsmaðurinn eldgamall en líklega hefur hann verið miðaldra. Hann fótbrotnaði illa og var dreginn öskrandi af kvölum inn í matsal. Sjúkrakassinn var auðvitað löngu tæmdur af verkjalyfjum. Við skiptumst á að halda fætinum kyrrum í óveðrinu næstu klukkutímana þar til við náðum landi og sjúkrabíll tók við honum.

Ég man líka eftir loðnuskipi þar sem við vorum að leggja nótina í miklum veltingi. Einn háseti fékk snurpuhring í ennið og rotaðist. Engir hjálmar voru í boði. Hann reis upp, ringlaður og alblóðugur og með ljótan skurð á enninu. Skipstjórinn kom hlaupandi með einhvers konar heftibyssu, skellti sárinu saman og svo var haldið áfram. Engin miskunn. Þetta varð svo bara enn ein sagan til að segja á næsta djammi.“

Mummi Týr var um tíma á varðskipinu Tý. Fyrsta sjóferðin hans með Tý var fyrsti túr skipsins eftir að vinur hans var drepinn um borð.

„Þetta var í öllum fjölmiðlum. Hann var stunginn og sá sem stakk hann henti sér í sjóinn. Þetta er gamalt sakamál. Þetta var mjög skrautlegur túr að því leytinu til að mórallinn um borð var náttúrlega hryllilegur. Maður hafði verið stunginn og drepinn og einhver geðveiki í gangi. Vinur minn hafði reynt að stoppa gaurinn með hnífinn. Ég sem götubarn var náttúrlega búinn að vera í þessum heimi lengi en það sem hafði áhrif á mig var hvað það var vondur mórall um borð. Skiljanlega. Ég syrgði vin minn og var allt í einu kominn á staðinn þar sem hann var drepinn. Sennilega hefur gengið illa að manna skipið þannig að ég fékk auðveldlega pláss eftir þetta atvik. Þetta var ekki góður túr.“