Sólveig Anna Jónsdóttir, formaður Eflingar, deildi í gær löngum og persónulegum hugleiðingum á Facebook þar sem hún rifjar upp reiði sína og vanmátt gagnvart utanríkisstefnu Bandaríkjanna á síðustu áratugum. Tilefnið er draumur sem hún segist hafa fengið um George W. Bush, fyrrverandi forseta Bandaríkjanna, sem hún telur bera ábyrgð á fjöldamorðum, pyntingum og innrásum í nafni heimsveldisins Bandaríkjanna.
„Mig dreymdi GWB í nótt. Hann hafði fyrirskipað að einhver yrði kyrktur – ég komst í mikið uppnám og sagðist ætla að kyrkja hann,“ skrifar Sólveig Anna og segir drauminn sennilega tengjast lestri hennar á bókinni The Obama Syndrome eftir Tariq Ali.
Hún lýsir því hvernig hugurinn hafi dregið hana „ofan í viðbjóðslega kjallara morðingja og pyntara heimsveldisins“ og rifjar upp þá reiði sem hún upplifði árum saman vegna „getuleysis míns til að gera nokkuð til að stoppa hryllinginn.“
Ísland og þátttaka í stríðum
Sólveig Anna segist hafa upplifað síðasta alvöru „bræðis-kastið“ þegar Ísland, undir stjórn vinstri flokka, studdi svokallaða R2P-kenningu og tók þátt í loftferðabanni yfir Líbíu.
„Síðasta alvöru bræðis-kastið sem ég fékk var þegar Ísland undir stjórn vinstri flokkanna sagðist hafa R2P og tók þátt í svokölluðu loftferðabanni á Líbíu sem hafði þær afleiðingar að hrein upplausn lagðist yfir landið og ríkir þar enn,“ skrifar hún.
Hún segist þá hafa orðið „í alvöru fullorðin í utanríkismálum“ og dregur þá ályktun að íslensk stjórnvöld lúti á endanum alltaf raunverulegu yfirvaldi.
„Á endanum munu öll sem komast til valda í lýðveldinu kasta sér niður frammi fyrir hinu raunverulega yfirvaldi og skipunum úr herbúðum þess. Engin mun standa upprétt – engin mun fær um öfgaleysi í framkomu við fjarlæg lönd og þjóðir.“
Gagnrýni á „öfgaleysi“ og sögulegt minnisleysi
Sólveig Anna segist hafa rifjað upp þessa hluti í kjölfar viðtals við formann Framsóknarflokksins þar sem hann lýsir flokknum sem flokki öfgaleysis.
„Ég minnti myndina af formanninum á þátttöku Íslands í glæpa-innrás Ameríku í Írak 2003, sem öfgalausi flokkurinn hans studdi ásamt vinum sínum í öfgalausa Sjálfstæðisflokknum,“ skrifar hún.
Hún veltir því fyrir sér hvers vegna fólk verði reitt eða háðsk þegar minnt er á glæpi Bandaríkjanna, bæði fyrir og eftir valdatöku Donalds Trump.
„GWB ber ábyrgð á fleiri morðum og meiri pyntingum en Trump – ef ég vil muna glæpi GWB er ég þá sek um að gera lítið úr geðveiki og níhílisma Trump?“ spyr hún og bætir við: „Ef ég vil muna stuðning Biden við sálsjúku barnamorðingjana í Jerúsalem er ég þá að auli sem skil ekki hvað Trump er hættulegur? Ef ég segi að ekkert land annað en Ameríka hafi kastað kjarnorkusprengju í fólk, ef ég segi að Ameríka hafi drepið allavega milljón, sennilega tvær, mögulega þrjár milljónir Víetnama - er ég þá sek um að breiða yfir staðreyndirnar um útþennslustefnu Trump og innanlandsglæpi?.“
Abu Ghraib, Víetnam og Hiroshima
Í færslunni tengir Sólveig Anna saman sögulegar myndir af ofbeldi Bandaríkjanna, allt frá Víetnam til Íraks.
„Erum við ekki nægilega góð í að berjast gegn fasískri tilhneigingu samtímans ef við viljum rifja upp Abu Ghraib – ef að myndirnar þaðan eru geymdar í skúffu í heilanum á okkur, rétt eins og myndirnar af napalm-börnunum í Víetnam eða öskustónni Hiroshima,“ skrifar hún.
Hún lýsir því hvernig þessar minningar snúi aftur, jafnvel í draumum.
„Heilinn opnar stundum skúffurnar um nætur og minnir okkur á innihaldið – minnir okkur á GWB að pynta fólk í dýflissu og við vöknum með gömlu, þungu tilfinninguna í hjartanu og þrýsting undir augnlokunum.“
