Inga Sæland
„Hrein og klár mannvonska og borgarstjórn til ævarandi skammar“
Inga Sæland
Innlent

Gréta María fer í mál við Samkaup

Innlent

Barna­nauð­gari gjald­þrota

Innlent

Aðskota­efni í kexi

Peningar

Prett­yboitjokkó stofnar fyr­ir­tæki með fyrrum lands­liðs­manni

Heimur

Orðrómur um staf­rænan heimsendi 17. nóv­em­ber vekur ótta

Peningar

Elís seg­ist hafa tapað 100 millj­ónum í við­skiptum við fjár­festa

Pólitík

Segir flokks­menn Guðrúnar und­ir­búa mót­fram­boð gegn henni

Innlent

„Börn eiga ekki að þurfa að bera afleið­ing­arnar“

Innlent

Fékk aldr­aðan mann til að selja rað­hús skömmu fyrir and­lát

Innlent

Kven­fanga synjað um náðun þrátt fyrir alvar­leg veik­indi

Anna Kristjáns átti kakkalakka sem gæludýr: „Ég er enn með samviskubit yfir fjöldamorðinu“

Kakkalakkaógeð.
Kakka­lakkaó­geð. Mynd: Trausti Hafsteinsson

Anna Krist­jáns­dóttir átti sér kakka­lakka sem gælu­dýr um stutta stund er hún var á sjó fyrir all­mörgum árum síðan. Endaði það ævin­týri á fjöldamorði, sem bitið hefur sam­visku hennar síðan.

Í fyrra­dag sagði Mannlíf frá dag­bók­ar­færslu vél­stjór­ans Önnu Krist­jáns­dóttur sem hún birti á Facebook þar sem hún sagði frá reynslu sinni af hinum sér­lega óvin­sælu kakkalökkum. En þar með var ekki öll sagan sögð því Anna laumar á sögu af kakka­lakka sem hún fann um borð í skipi sem hún starf­aði á fyrir meira en hálfri öld síðan en hún ákvað að setja hann í krukku og gefa honum að borða. Anna skrif­aði sög­una af kakka­lakka­ræktun sinni á sinn ein­staka máta og sendi Mannlífi en hana má lesa í heild sinni hér fyrir neðan:

„Kakka­lakka­sögur.

Það er vissu­lega meira en hálf öld síðan ég var ráðin sem háseti um borð í íslenskt far­skip sem sigldi með íslenskan gæða­fisk til Ameríku og kom aftur til baka upp­fullt af kakkalökkum. 

Nafn skips­ins né útgerð skipta litlu máli, en þegar ég mætti um borð voru flestir áhafn­ar­með­limir fjarri. Ég fór með mitt haf­urtask um borð og fór svo að svip­ast um í skip­inu. Í borð­sal und­ir­manna var engin lif­andi sála að ég hélt og ég ákvað að opna skúffu í borð­salnum. Hún var svört að innan, en sek­úndum síðar sá ég eftir að kakka­lakk­arnir forð­uðu sér, að leynd­ist smjör­stykki og eitt­hvert fleira góð­gæti í skúff­unni. Skipið var ein­fald­lega mor­andi í kakkalökkum.

Næstu mán­uð­ina undum við okkur um borð í nánu sam­neyti við kakka­lakka­plág­una, en kvart­anir okkar við útgerð­ina voru huns­aðar að mestu og við héldum áfram að sigla til Ameríku og stundum til Evrópu. Við dund­uðum okkur við það á frí­vökt­unum að dæla eitri inn í göt á stokkum til þess eins að sjá kakka­lakk­ana koma hlaup­andi út úr næsta gati á stokknum þar sem þeir dóu í hrönnum, en samt var nóg til, því útgerðin fékkst ekki til að svæla út skipið.

Ég man ekki hvort ég hafi verið háseti eða dag­maður í vél á skip­inu þegar ég kom ein­hvern­tím­ann út úr klef­anum mínum á leið­inni til Ameríku og sá þennan feita kakka­lakka skríð­andi á miðju þil­inu and­spænis klef­anum mínum. Ég átti stóra gler­krukku sem hafði áður borið hinn dásam­lega drykk Flori­dana sem var til­val­inn í Screwdriver en hún var tóm. Ég skrúf­aði lokið af, skellti krukk­unni yfir kakka­lakk­ann sem datt ofan í krukk­una og skrúf­aði lokið á á nýju. Síðar bætti ég smá­sykri og smjöri ofan í krukk­una auk þess sem ég pikk­aði nokkur göt á lokið til að end­ur­nýja loftið í krukk­unni.

Það breytti ekki þeirri stað­reynd að tveimur dögum síðar var kakka­lakk­inn dauður. Krukkan fékk að vera óáreitt og vel skorðuð á borð­inu í klef­anum mínum næstu dag­ana, en svo gerð­ist eitt­hvað skrýtið. Innihald krukk­unnar fór að iða af lífi. Þarna voru komnir tugir eða hund­ruð ungra kakka­lakka sem áttu sér þá ein­ustu ósk af kom­ast út á meðal fólks til að hrella mann og annan.

Við komum til hafnar í Banda­ríkj­unum og það var mikil umferð um klef­ann minn. Sumir gestir dáð­ust að kakka­lakka­ör­tröð­inni í krukk­unni góðu um leið og aðrir fyllt­ust við­bjóði á þessum nýju gælu­dýrum mínum. Það var enda von, því kakka­lakk­arnir voru fljótir að vaxa og verða stórir. 

Við héldum frá Ameríku í átt til Íslands og það var bræla í haf­inu. Ég fór að ótt­ast um gælu­dýrin mín og þegar ég sá að böndin um krukk­una virt­ust byrja að gefa sig, ákvað ég að kveðja þau, hélt með yfir­fulla krukk­una af kakkalökkum út að borð­stokk og lét hana falla í hafið.

Ég er enn með sam­visku­bit yfir fjöldamorð­inu sem þarna var framið. Síðan er liðin meira en hálf öld.“

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Veistu meira?

Athugasemdir

Skráðu þig inn til að skrifa athugasemd eða kjósa.
Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Mannlíf áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir. Hægt er að láta vita af athugasemdum með því að smella á Tilkynna.

Mest lesið í vikunni

Fólk

„Mér líður gjör­sam­lega djöf­ul­lega“

Hildur Lilliendahl Viggósdóttir segir frá sorg og kvíða eftir að henni var sagt upp hjá Reykjavíkurborg eftir átján ára starf.
Heimur

Telja sig hafa náð for­sögu­legri flug­eðlu á mynd­band í Mexíkó

Innlent

Valur telur sigur Úkraínu sífellt lík­legri

Innlent

Sautján ára piltur sak­felldur fyrir kyn­ferð­is­brot gegn tólf ára stúlku

Heimur

Loch Ness-skrímslið sést oftar í ár en í fyrra

Menning

Menning

Kíkja í jóla­pakk­ann í Gerðu­bergi

Menning

Martröð í Mið­húsa­skógi

Menning

Dóttir.x til­nefnd til Music Moves Europe-verð­laun­anna 2027

Menning

Ein besta rapp­sveit Íslands­sög­unnar snýr aftur á svið