Arnar lýsir einmanaleikanum sem hrjáði hann í samkomubanninu – „Setti upp gleðigrímuna og lét eins og allt væri í lagi“

Knatt­spyrnu­mað­ur­inn Arnar Sveinn Geirsson skrifar um ein­mana­leika í sinn nýjasta pistil sem hann birtir á Vísi. Hann skrifar um áhrif sam­komu­banns­ins á líðan sína.

Hann segir að í fyrstu hafi sam­komu­bannið og aukin heima­vera haft lítil áhrif á hann. „En eftir því sem dög­unum fjölg­aði í þessu ástandi fór ég að finna fyrir til­finn­ingu. Til­finn­ingu sem ég kann­að­ist við, en var samt ekki viss síðan hvenær. Til­finn­ingin sem ég fann fyrir var ein­mana­leiki. Hún lædd­ist aftan að mér og á örfáum dögum var hún orðin ansi fyr­ir­ferða­mikil,“ skrifar Arnar.

Hann segir flesta kann­ast við þessa til­finn­ingu en fæsta vilja tala opin­skátt um hana. Hann segir ákveðið tabú að vera ein­mana í sam­fé­lagi þar sem allt þýtur áfram á ljós­hraða. Hann segir skömm oft fylgja ein­mana­leika.

„Við skömm­umst okkar oftar en ekki fyrir að finna fyrir ein­mana­leika – okkur líður eins og fólki líki ekki við okkur eða að það sé eitt­hvað að okkur. Ef við erum ein­mana hlýtur það að þýða að við eigum ekki nógu marga að eða líf okkar sé ekki nægi­lega spenn­andi. Það gerir það svo að verkum að við eigum erfitt með að við­ur­kenna það fyrir öðrum og jafn­vel fyrir okkur sjálfum.“

Arnar segir frá því þegar hann „lenti á vegg“ í byrjun árs 2018. „Allt í einu virk­aði ekki að fara að sofa leiður og brot­inn og vakna glaður. Allt í einu gat ég ekki haldið áfram eins og ekk­ert hefði í skorist. Allt í einu þurfti ég að horfast í augu við það að mann­eskjan sem ég hafði keppst við að vera væri ekki raun­veru­leg. Og það var það sem ég gerði. Ég hélt ekki áfram og horfð­ist í augu við ótt­ann minn og bauð honum með í ferða­lag,“ lýsir hann. Hann segir þetta ferða­lag hafa kennt honum mikið, m.a. að þekkja til­finn­ingar sínar.

Reyndi að ýta tilfinningunni til hliðar

Arnar hefur und­an­farið vakið athygli þar sem hann skrifar og talar opin­skátt um for­eldramissi, m.a. í við­tali við Mannlíf, en hann missti móður sína aðeins ell­efu ára gam­all. Í nýjasta pistli sínum rifjar hann upp að þegar mamma hans lést hafi ein­mana­leik­inn gert vart við sig.  „Þá dró ég mig til baka, setti upp gleði­grímuna og lét eins og allt væri í lagi. Svipað og ég gerði núna þegar sam­komu­bannið skall á.“

Hann seg­ist hafa gert til­raun til að hætta að vera ein­mana, en það eina sem ger­ist þá er að til­finn­ingin magn­ast upp að sögn Arnars.

„Þegar ég komst upp úr hjólfar­inu átt­aði ég mig á því að ég mun alltaf eiga erfitt með það að finna fyrir sökn­uði og ein­mana­leika. Þá átt­aði ég mig á því að ég væri mann­legur. Þá átt­aði ég mig á því hvað ég væri raun­veru­lega kom­inn langt. Þetta minnti mig aftur á það að ferða­lagið mitt endar ekki ein­hvers staðar og að ég vil ekki að það endi ein­hvers staðar. Að ég er ekki að leita að ein­hverri nið­ur­stöðu eða enda­lausri ham­ingju.“

Pistil Arnars má lesa í heild sinni hérna.