Hildur prestur ekki reið með tvöfalt krabbamein: „Langar að vera í þessu starfi þangað til ég dey“

„Mér finnst í raun og veru að það hafi verið þetta stóra áfall að grein­ast í fyrsta sinn. Að vera að maður hélt heil­brigður, hraust 42 ára gömul kona yfir í það að vera komin með krabba­mein. Þá veit maður líka að þetta getur tekið sig upp aftur.“

Segir Hildur Eir Bolla­dóttir í við­tali við Ísland í dag á dög­unum.

Sjá einnig: Hildur prestur tví­vegis greinst með krabba­mein á árinu: „Ég er óend­an­lega þakk­lát“

Hildur starfar sem prestur í Akur­eyr­ar­kirkju, en á skömmum tíma hefur hún tvisvar greinst með krabba­mein. Hildur hefur talað opin­skátt um veik­indi sín og seg­ist hafa fundið enn sterk­ari tengsl við trú sína í þessu verk­efni, eins og hún orðar það.

Fyrst greind­ist Hildur Eir með enda­þarmskrabba­mein og við tók ströng með­ferð. Hildur sigr­aði meinið en í reglu­bundnu eft­ir­liti stuttu síðar kom í ljós blettur á lifr­inni.

Naut páskanna þrátt fyrir slæmar fréttir

Það var rétt fyrir páska sem blett­ur­inn á lifr­inni upp­götv­að­ist og yfir páska­há­tíð­ina reyndi Hildur eftir fremsta megni að njóta hátíð­ar­innar meðan hún beið eftir nið­ur­stöðum hvort blett­ur­inn reynd­ist ill­kynja eður ei.

Hildur seg­ist þrátt fyrir allt hafa notið páskanna. Hún hafi fundið sterkt fyrir trúnni og verið mjög nálægt Jesú.

„Svo bara mess­aði ég á páska­dags­morgni. Af því að manns­sálin er svo merki­leg að ég bara naut þess. Ég bara hvíldi í helgi­hald­inu klukkan átta á páska­dags­morgni. Ég upp­götv­aði þar á þessum páskum að maður getur verið trú­aður svo mikið vit­rænt séð og ég held að ég hafi oft verið þar. Svo er það eitt að finna að maður hefur trú og á þessum páskum fann ég það svo ofboðs­lega sterkt. Það var ein­hvern veg­inn eins og ég hvíldi, vit­andi að það væri senni­lega mein­varp í lifr­inni minni sem er aldrei gott. Þá hvíldi ég í ein­hverju algjöru öryggi,“ segir Hildur.

Við tók meðferð

Pásk­arnir liðu og grein­ingin kom, það var krabba­mein. Önnur bar­átta tók við og stendur enn yfir. Hildur fór í skurð­að­gerð þar sem hluti af lifr­inni var fjar­lægð og svo tók við lyfja­með­ferð sem hún er enn í.

„Þetta er ekki það versta sem ég hef gengið í gegnum í líf­inu og þetta er engum að kenna. Það var eng­inn sem gerði mér neitt og það var eng­inn sem særði mig eða beitti mig ofbeldi eða gerði eitt­hvað hræði­legt á minn hlut. Þetta bara heitir að vera með manns­lík­ama.“