Halldór lenti í alvarlegu hjólreiðaslysi á Grensásveginum: „Þá fer öxlin í kássu“

Halldór Hreins­son, eða Dóri í Fjalla­kof­anum eins og hann er oft kall­aður, er nýjasti gest­ur­inn í hlað­varps­þætt­inum Mann­lífið.

Flestir úti­vist­ar­menn þekkja Halldór, enda hefur hann reynst mörgum vel í þeim geira. Hann er sjálfur úti­vist­ar­maður og hefur oftar en einu sinni kom­ist í hann krappan í ævin­týrum sínum. Halldór fer yfir víðan völl í við­tal­inu, sem má í heild sinni lesa hér.

Halldór Hreins­son. Mynd úr einka­safni.

Halldór lenti eitt sinn í alvar­legu hjól­reiða­slysi þegar leið hans lá um Grens­ás­veg­inn í Reykja­vík.

„Ef maður færi að hátta sig hérna í stúd­íó­inu hjá þér, þá eru ör og mein hér og þar, allt tengt þessu rugli í manni; hjól­reiða­slys, mest skíða­slys. En ég segi það nátt­úr­lega öllum sem heyra vilja, að ég dett ekki. Ég dett ekki á skíðum og ég dett ekki á hjóli, en svo þegar maður er kom­inn á skýl­una fær maður spurn­ing­arnar: „En þetta? En þetta?“. 

Nýbúinn að upp­lifa enn eina fæð­ingu, fá eina æðis­lega dóttur í fjöl­skyld­una; Fanndísi, og mér halda engin bönd. Þannig að ég hjóla bara eins og ég væri á bíl. Ég er örugg­lega að hjóla á 50 kíló­metra hraða og ég veit að þegar þú ert að taka Grens­ás­veg­inn í suð­ur­átt, þá eru þeir á bens­ín­gjöf­inni, þessir sem eru á Miklu­braut­inni á leið­inni austur úr. Ég sé að það er að detta í gult og ég læt mig vaða yfir. Það verður rautt svona þegar ég er að fara fram­hjá bíl­unum, svo ég hendi mér á hjól­inu inn á svona milli­eyju og bjarga mér þar.“ 

Þar lenti Halldór í vand­ræðum og varð að bremsa af fullum krafti. „Ég bara lendi á kant­steini sem ég gat ekki hoppað upp á. Þeir voru hér áður fyrr, alla­vega í Vest­ur­bænum, svona ávalir, þannig að þú gast hoppað upp á þá, en þarna var hann bara þver, svo ég flýg í loft upp. Ég segi nú að þarna hafi tvær hellur brotnað; fyrst böggla ég hausnum niður, hjálm­ur­inn helst á, sem betur fer, en brotnar. Ég fer með öxl­ina í aðra hellu og brýt hana, og þá fer öxlin í kássu og svo enda ég á bak­inu. Þar var ég með svona góða mittistösku með vatni og peysu, sem tók svo­lítið bak­höggið. Svo kemur ein­hver annar á hjóli og spyr: „Get ég hjálpað þér? Ertu eitt­hvað slas­aður?“ og ég var svo rugl­aður og vit­laus að ég sagði: „Nei, nei, allt í lagi“ og drösl­aði hel­vítis hjól­inu bara þarna suður úr, yfir háls­inn, beint niður á bráða­mót­töku. 

Í stuttu útfærsl­unni, þá segja læknar og hjúkkur – æðis­leg öll sem vinna þar – að þetta líti ekki vel út og ég muni eiga mein og hreyfi­getan muni tak­markast mjög. Þau setja mig í fatla og ég get mig varla hreyft og það er verið að sýna mér myndir þar sem höndin hefur eig­in­lega bara farið úr slíðr­inu.“

Ýtið hér til að lesa helg­ar­við­talið við Halldór Hreins­son.