Eiríkur Rögnvaldsson prófessor emeritus gagnrýnir Guðrúnu Hafsteinsdóttur, formann Sjálfstæðisflokksins, harðlega fyrir ummæli sem hún lét falla í þættinum Spursmál fyrir jól. Hann sakar hana um að hafa farið með ósannindi um aðkomu Íslendinga að því að flytja fólk frá Gasa en samtökin Solaris hefur nú kært Guðrúnu fyrir meiðyrði vegna ummæla hennar.

Í Facebook-færslu segir Eiríkur að það sé „hafið yfir allan vafa“ að Guðrún hafi ekki sagt satt þegar hún hélt því fram að „einstaklingar hér í samfélaginu voru að fara að landamærunum í Egyptalandi, til þess að ná fólki út sem enginn vissi deili á.“

Að sögn Eiríks hafi Guðrún vitað betur og bendir hann á að um hafi verið að ræða konur og börn sem þegar höfðu fengið hæli á Íslandi á grundvelli fjölskyldusameiningar og væru skráð hjá ráðuneyti hennar.

Hann segir:

„Það er þess vegna lygi, vísvitandi lygi, að „enginn vissi deili á“ þessu fólki. Það var allt skráð hjá ráðuneyti Guðrúnar.“

Kýs að trúa Solaris

Í færslunni fjallar Eiríkur einnig um ummæli Guðrúnar um meintar mútugreiðslur í tengslum við flutning fólks yfir landamæri. Hann segir ekki hægt að fullyrða um slíkt en bendir á að samtökin Solaris hafi neitað því að mútur hafi verið greiddar og að hann kjósi að trúa þeim þar til annað kemur í ljós.

Hann gagnrýnir jafnframt að slíkar ásakanir séu settar fram án sönnunargagna og segir þær alvarlegar í ljósi þess að Sjálfstæðisflokkurinn hafi lengi lagt áherslu á réttarríkið og meginregluna um að fólk sé saklaust uns sekt sé sönnuð.

„Sannleikurinn verður aukaatriði, eins og hjá Trump – það er nóg að sá fræjum þess að eitthvað vafasamt sé á ferðum og þá er býsna erfitt að bera það til baka.“

Segir mannúð gleymast í umræðunni

Eiríkur telur að meginatriði málsins hafi fallið í skuggann í umræðunni. Hann segir að með aðgerðum fáeinna Íslendinga hafi tekist að bjarga tugum kvenna og barna úr lífshættu.

„Með aðgerðum sínum tókst fáeinum fórnfúsum Íslendingum, aðallega konum, að bjarga tugum saklausra kvenna og barna úr bráðri lífshættu – fólki sem þegar hafði fengið hæli á Íslandi en ráðuneyti Guðrúnar og Bjarna Ben höfðu ekki sinnt að koma til bjargar.“

Að hans mati er gagnrýnivert að sú staðreynd hafi fengið litla athygli í samanburði við umræður um möguleg brot.

Bæti hann við að lokum:

„Hvað sem um meinta glæpi Palestínumanna á Íslandi er að segja er ljóst að þeir eru ekki framdir af þessum konum og börnum og það lýsir svo átakanlegum skorti á mannúð og mannkærleika að nefna þetta ekki heldur horfa eingöngu á meintar mútugreiðslur að manni er orða vant.“