Í gærkvöldi fengum við að bera Vírusinn augum í enn einni framúrskarandi samfélags þjónustu Kveiks og óbilandi viðleitni þeirra að varpa ljósi á dimmustu hliðar samfélagsins ...
.. takk enn og aftur Kveikur.
Vírusinn sem ég tala um er sjúkdómur .. hugsunarháttur, ástand sem verður til þegar við hættum að spyrja hvað barn og fjölskylda þess þurfi og förum þess í stað að spyrja hver geti tekið barnið að sér.
Byrjum á móðurinni.
Móður sem leitar sér hjálpar vegna þess að barnið hennar þarf meiri stuðning en fjölskyldan fær. Móður sem er þreytt. Kannski örmagna. Móður sem hefur þurft að banka aftur og aftur á dyr samfélags sem segist ætla að grípa börn og fjölskyldur þegar á reynir.
Svo gerist eitthvað.
Beiðnin um hjálp breytist.
Smám saman færist athyglin frá því sem samfélagið getur gert fyrir móðurina og barnið hennar yfir á það sem móðirin getur ekki gert.
Og ein setning tekur að móta veruleikann:
Þú ræður ekki við barnið þitt.
Hugsum aðeins um þessa setningu.
Hvað þarf að ganga á áður en móðir trúir því að hún ráði ekki við eigið barn?
Hversu oft þarf að segja henni að vandinn sé of stór, hegðunin of erfið, þarfirnar of miklar? Hversu oft þarf hún að upplifa sig eina áður en hún hættir að spyrja: Af hverju hjálpar enginn okkur? Og byrjar þess í stað að spyrja:
Hvað er að mér?
Og þarna verður Vírusinn sýnilegur.
Því það er grundvallarmunur á móður sem ræður ekki við barnið sitt og móður sem hefur ekki fengið þann stuðning sem þarf til að ráða við óvenju krefjandi aðstæður barnsins síns.
Fyrri setningin staðsetur vandann hjá móðurinni.
Sú síðari staðsetur ábyrgðina hjá okkur.
Hjá samfélaginu.
Og það breytir öllu.
Því þegar móðir hefur verið sannfærð um að hún ráði ekki við barnið sitt verður miklu auðveldara að sannfæra hana um næsta skref: Að einhver annar verði að taka við.
Þarna vil ég stoppa.
Áður en við tölum um einkarekin úrræði. Áður en við tölum um reikninga og milljarða. Áður en við spyrjum hver fékk greitt hvað.
Hvað gerðum við til þess að halda móður og barni saman áður en við sannfærðum móðurina um að hún réði ekki við barnið sitt?
Kannski er það spurningin sem hefði átt að koma fyrst.
Því barn sem þarf hjálp er ekki vandamál sem þarf að fjarlægja.
Og móðir sem biður um hjálp hefur ekki játað sig sigraða.
Hún hefur kallað eftir því að samfélagið standi með henni.
Ef svar okkar við því ákalli er að sannfæra hana um að hún ráði ekki við eigið barn, þá er kominn tími til að hætta að spyrja hvað sé að móðurinni.
Við þurfum að spyrja hvað sé að okkur.
Hvaða samfélag byggir upp kerfi þar sem hjálpin við móður getur endað á því að taka móðurhlutverkið úr höndum hennar, í stað þess að styrkja hana til að halda utan um barnið sitt?
Og áður en við teljum milljarðana verðum við að telja það sem ekki verður metið til fjár:
traustið sem brotnaði,
tengslin sem rofnuðu,
og börnin sem lærðu að lausn fullorðna fólksins væri að þau færu.
Það er Vírusinn.
Og hann býr ekki í börnunum.
Hann býr í kerfinu sem sannfærir móður um að hún ráði ekki við barnið sitt !
Ég vona að við þurfum aldrei að sjá ykkur mæður aftur á opinberum vettvangi segja við sjálfar ykkur og okkur að ÞIÐ RÁÐIÐ EKKI VIÐ EIGIN BÖRN ! .. en nú verður þetta að brenna til grunna fallega fólk. Eina sem þarf nú er að taka vald ykkar til baka mæður frá þessu kerfi. .. og ef þið þurfið að öskra sem ljónynjur ... Það er komið leyfi .. kæru konur.
