Helga Vala Helgadóttir, lögmaður og fyrrverandi þingmaður Samfylkingarinnar, gagnrýnir harðlega hvernig staðið var að uppsögnum 50 starfsmanna Reykjavíkurborgar. Hún spyr hvers vegna starfsfólk fái ekki að vinna uppsagnarfrest, kveðja samstarfsfólk og miðla þekkingu sinni til þeirra sem taka við verkefnunum.

Í færslu á Facebook veltir hún fyrir sér þróuninni á íslenskum vinnumarkaði og þeirri venju að starfsfólki sé sagt upp með litlum fyrirvara og það jafnvel látið yfirgefa vinnustaðinn samstundis.

„Eftir að hafa fylgst með uppsögnum í ráðhúsinu í gær spyr ég, hvað gerðist eiginlega á íslenskum vinnumarkaði? Af hverju þykir það eðlilegt að henda fólki, sem hefur ekki brotið af sér í starfi, út með skít og skömm?“ skrifar Helga Vala.

Hún gagnrýnir sérstaklega að starfsfólk sé kallað á fund án fyrirvara, því sagt upp og því í kjölfarið vísað úr húsi.

„Af hverju þykir það smart að kalla fólk inn á fund með engum fyrirvara, segja því upp og um leið vísa því úr húsi,“ spyr hún.

Spyr hvers vegna fólk fái ekki að vinna uppsagnarfrestinn

Helga Vala segir einnig ástæðu til að velta því fyrir sér hvers vegna atvinnurekendur kjósi að láta fólk hætta störfum samstundis í stað þess að leyfa því að vinna uppsagnarfrestinn.

„Hvers vegna þykir atvinnurekendum ákjósanlegt að fólk fái ekki að vinna uppsagnarfrest, kveðja samstarfsfólk sitt og jafna sig á áfallinu í sátt við vinnustaðinn í stað þessarar framkomu?“ skrifar hún.

Hún beinir jafnframt sjónum að áhrifum þessarar nálgunar á starfsemina sjálfa og spyr hvernig nýir starfsmenn eigi að taka við verkefnum þegar þeir sem sinntu þeim hafa þegar verið látnir fara.

Segir þekkingu og reynslu geta farið forgörðum

Helga Vala bendir á að starfsmenn sem hafi sinnt sömu verkefnum árum eða jafnvel áratugum saman búi yfir verðmætri þekkingu sem gæti nýst við að kynna verkefnin fyrir arftökum sínum.

„Svo velti ég fyrir mér, hver setur nýja manneskju í verkefnið, hvernig gengur það ef búið er að henda þeim sem vann verkið út.“

Hún spyr hvort slík framkvæmd leiði ekki til sóunar á tíma, orku og þekkingu, sérstaklega ef verkefnin eigi að halda áfram eftir að starfsmennirnir hafa verið látnir fara.

„Er það ekki tíma/orku og þekkingarsóun að nýta ekki þá sem sinnt hafa verkefninu árum og jafnvel áratugum saman, í að kynna verkefnin fyrir arftakanum, þ.e. ef yfirmenn ætla ekki að leggja öll verkefnin niður?“ skrifar Helga Vala.