Farðu út! – Þú þarft ekki að vera þar lengi

Við erum hluti af nátt­úr­unni en við munum ekki alltaf eftir því.

Sér­stak­lega þegar veðrið er eins og það hefur verið í vetur, þá viljum við alls ekki vita af teng­ing­unni eins og við myndum hunsa leið­in­legan ætt­ingja sem mætir alltaf í veislur með læti. Snjór á snjó ofan, stormar, hálka, hríð, snjó­flóð og ofsa­veður. Þá viljum við skilj­an­lega alveg endi­lega loka okkur af, vera inni í hlýj­unni og fylgj­ast bara með út um glugg­ann.

En inni­lok­unin getur orðið of mikil. Sér­stak­lega núna þegar fólk er hvatt til að vera heima þurfum við að muna að það er ekki endi­lega verið að hvetja okkur til að vera inn­an­dyra.

Vetur verður að vori

Það að „fara út“ þýðir heldur ekki tveggja tíma göngur í fjör­unni eða fjall­göngur eða sleða­ferðir eða sjó­sund. Að fara út getur ein­fald­lega verið að fara í hlýj­ustu úlpuna sína og standa úti á tröppum augna­blik. Loka aug­unum, finna beint fyrir geislum sól­ar­innar (eða kulda vinds­ins) án þess að hafa gler glugg­ans á milli, anda nokkrum sinnum inn og út og muna eftir því að við erum tengd nátt­úr­unni og nátt­úran er tengd okkur.
Þegar þú ferð út dag­lega, sér­stak­lega á þessum árs­tíma, sérðu þær hæg­fara breyt­ingar sem verða þegar snjór­inn hverfur (en hann kemur mögu­lega aftur um páska­leytið, það er páska­hretið, ekki örvænta) og líf vors­ins kviknar. Náttúran fer á sínum hraða, hægt og rólega, smátt og smátt á hverjum degi breyt­ist hún og það kemur sumar. Náttúran fer ekki of hratt, hún vinnur nákvæm­lega á þeim hraða sem hún þarf að vinna til að allt gangi upp. En ætli það sé ekki nokkuð algengt að fólk fatti allt í einu að það er komið sumar án þess að hafa séð það fæð­ast?

Guðrún Frið­riks­dóttir iðju­þjálfi

Vorið vaknar

Það er hægt að nota tím­ann á meðan sam­komu­bannið varir til að fylgj­ast með nátt­úr­unni leysa sig úr klaka­böndum vetr­ar­ins og um leið hægja aðeins á okkur sjálfum líka. Ef við vitum hvert við stefnum, eins og nátt­úran veit að hún stefnir að sumri, þurfum við ekki að flýta okkur. Við getum tekið eitt skref í einu eins og nátt­úran gerir og látum ekki hug­fall­ast ef það verður bakslag. Náttúran losar sig fyrst við snjó­inn áður en tréin fara að bruma og þrátt fyrir páska­hretið hættir nátt­úran ekki við að stefna að sumri. Að lokum er allur snjór­inn far­inn og tréin, grasið og plönt­urnar fara að taka við sér.

Sumarið nálgast

Notum tím­ann núna til að fylgj­ast með breyt­ing­unum og kannski finnum við ein­hverja breyt­ingu á okkur sjálfum líka? Stefnum við líka að ein­hverju eins áþreif­an­legu og nátt­úran stefnir að sumri? Hvaða skref erum við að taka til að nálg­ast okkar mark­mið? Hvaða snjór verður að bráðna, einn dropa í einu, til þess að við nálg­umst okkar mark­mið?

Lífið er ekki sprett­hlaup, sum­arið er ekki allt í einu komið, nema þegar við lifum of hratt til að taka eftir því. Það á allt sinn tíma og þetta eru ekki bara orð. Farðu út á hverjum degi og horfu á það með þínum eigin augum og and­aðu í leið­inni nokkrum sinnum inn og út.