Hildur Lilliendahl um Helgu Björg: „Dáist að henni – hugrökk og sterk og reyndi að laga kerfið“

Eins og kunn­ugt er fór Helga Björg Ragn­ars­dóttir, skrif­stofu­stjóri skrif­stofu borg­ar­stjóra og borg­ar­rit­ara, fyrr í sumar, fram á til­færslu í starfi hjá Reykja­vík­ur­borg sem fall­ist var á. Hún hefur ítrekað á síð­ustu þremur árum kvartað undan Vigdísi Hauks­dóttur borg­ar­full­trúa Mið­flokks­ins, í sinn garð.

Athygl­is­vert er að skoða ákveð­inn vinkil á málið sem Helga Björg tjáir sig um og snýr að túlk­unum hvað varðar ein­elti og umfjöllun fjöl­miðla um slík mál.

„Nú þegar nið­ur­stöður úttektar á sál­fé­lags­legum áhættu­þáttum starfs­fólks sem starfar í tengslum við borg­ar­ráð, liggja fyrir er mér létt,“ segir Helga Björg og bætir við:

„Ég hef látið það fara í taug­arnar á mér að í fjöl­miðlaum­fjöllun um málið hefur jafnan verið fjallað um sam­skipta­vanda eða erjur á milli mín og borg­ar­full­trú­ans, en sam­skipta­örð­ug­leikar eru ekki lýsandi hug­tak fyrir það ástand sem ríkir.“

Og bætir við:

„Erindi þar sem ég kvarta undan ein­elti og broti á siða­reglum geta ekki talist vera sam­skipti milli mín og borg­ar­full­trú­ans,“ segir Helga Björg sem finnst skað­legt „að skil­greina kvart­anir um ofbeldi og ein­elti sem hluta af sam­skiptum og sam­skipta­vanda ber merki um ger­enda­með­virkni.“

Bar­áttu­konan Hildur Lilli­endahl Vigg­ós­dóttir er á svip­uðum nótum og Helga Björg í pæl­ingum sínum og segir að „ég verð að við­ur­kenna að það sló mig tals­vert, eins og Helgu Björgu, að enn og aftur er í fréttum talað um „sam­skipta­vanda“ og „erjur“ og þess­háttar. Vonandi er þetta ein­hver áminn­ing til fjöl­miðla. Þetta er ekki jafn leikur; þetta er ekki sam­skipta­vandi; þetta eru ekki erjur,“ segir Hildur og heldur áfram:

„Við sem höfum unnið á þessum vett­vangi í ára­tug eða lengur vitum nefni­lega svo til öll með tölu að þetta er nýtt vanda­mál. Það hófst á þessu kjör­tíma­bili þegar leik­regl­urnar voru allt í einu þurrk­aðar út og kerfið kunni ekki og/eða veigraði sér við að bregð­ast við því.

Van­máttur kerf­is­ins til þess að taka á þessum nýja veru­leika þar sem engar leik­reglur gilda lengur, er eitt­hvað sem verður að taka alvar­lega.“ Hún nefnir að „það gengur ekki að starfs­fólk sé lamað af kvíða í vinn­unni og sé jafn­vel hrakið úr starfi. En þannig er það. Þannig hafa þessi þrjú ár gengið fyrir sig. Við vitum aldrei hvert okkar er næst. Hvert okkar verður næst úthrópað í fjöl­miðlum; tekið fyrir undir nafni í pontu eða fund­ar­gerðum; hvert okkar þarf næst að sitja undir æru­meið­ingum og ógn­andi hegðun og verður full­kom­lega ófært um að verja sig. Við vitum bara að ekk­ert okkar er öruggt.“

Hildur bætir við að „ef ein­hver vilja hugsa í pen­ingum frekar en sál­fé­lags­legum áherslum, þá liggja líka hags­munir þar. Fram­leiðni starfs­fólks sem má ekki gera mis­tök því það á á hættu að vera úthrópað af kjörnum full­trúum opin­ber­lega án þess að geta varið sig, er ekki mikil get ég sagt ykkur. Það er líka alvöru vanda­mál, þótt geð­heilsan okkar og and­legt og lík­am­legt öryggi í vinn­unni sé enn stærra vanda­mál.“

Hildur segir að orð Helgu Bjargar hér að ofan „lýsir þessu afar vel hér og í fleiri „statusum“ und­an­farið. Hún er hug­rökk og sterk og ég dáist enda­laust að henni. Ég er henni jafn­framt mjög þakk­lát að hafa ekki lagt á flótta fyrir löngu síðan eins og hefði verið svo eðli­legt og í raun langein­fald­ast fyrir hana að gera.“

Hildur dáist að bar­áttu Helgu Bjargar: „Vegna þess að hún hélt áfram að reyna að laga kerfið og vekja það til umhugs­unar.“