Sjö merki þess að innra barnið sé enn að stýra samböndunum þínum

Ósýnilegu sárin

Sum börnin sem alast upp við það að finn­ast þau ein­mana sýn­ast oft sterk­ustu full­orðnu ein­stak­ling­arnir. Út á við virð­ast þau óbrjót­an­leg; þau eru sjálf­stæð, ábyrg, hjálp­söm og fær um að tækla hvað sem er án þess að blikka auga. En á bak við þennan flotta skjöld býr oft á tíðum djúp­stæð lífs­reynsla. Þegar þú lærir snemma í líf­inu að „það er eng­inn að koma til að bjarga mér, svo ég verð að redda þessu sjálf(ur)“, breyt­ist sjálfs­bjarg­ar­við­leitni í lífstíl.

Krónískur ein­mana­leiki í æsku snýst nefni­lega ekki alltaf um að vera lík­am­lega einn. Oft var fólk til staðar, en eng­inn sá þig raun­veru­lega. Enginn skildi þig, hugg­aði þig eða bjó til pláss fyrir það sem þér fannst. Samkvæmt grein­ingum á The Psychology Group fylgir þessi til­finn­inga­lega ein­angrun fólki inn í full­orð­ins­árin þar sem tauga­kerfið fest­ist hrein­lega í neyð­ar­stigi, sem mótar sam­bönd þess á mjög skýran hátt.

Hér eru 7 dæmi­gerð merki þess að full­orð­inn ein­stak­lingur sé enn að berj­ast við ein­mana­leika sem innra barnið þró­aði með sér:

Þú þróar með þér „ofur-sjálf­stæði“ (hyper-independence)

Þú lærðir snemma að það að þurfa á öðrum að halda leiddi nán­ast alltaf til von­brigða. Þess vegna líður þér mun betur með að berj­ast í gegnum hlut­ina ein(n) og sérð það sem örugg­ari kost en að eiga á hættu að ein­hver bregð­ist þér.

Þú teng­ist of djúpt hverjum þeim sem „sér“ þig

Þegar þú hefur eytt stórum hluta æsk­unnar í að líða eins og þú sért ósýni­leg(ur), getur örlítil athygli eða við­ur­kenn­ing virkað eins og stór­kost­leg ást. Þetta gerir það að verkum að þú átt það til að fyll­ast mik­illi hrifn­ingu eða skuld­bind­ingu fljótt.

Þú efast stöðugt um hvort fólki standi raun­veru­lega á sama um þig

Jafnvel þegar þú ert í kringum fólk sem elskar þig ein­læg­lega, er hluti af þér alltaf á verði. Þú bíður ómeð­vitað eftir höfn­un­inni eða að vera yfir­gefin, vegna þess að það er það ástand sem þú þekkir best úr for­tíð­inni.

Þú upp­lifir ein­mana­leika, jafn­vel í marg­menni

Ein­mana­leiki þinn sner­ist aldrei um skort á fólki í kringum þig. Hann sner­ist um skort á dýpri teng­ingu þá til­finn­ingu að eng­inn skildi raun­veru­lega hvernig þér leið eða hver þú varst í raun og veru.

Þú ger­ist hlust­and­inn, hjálp­ar­inn eða umönn­un­ar­að­il­inn

Þú lærðir að vera til staðar fyrir alla aðra. Í laumi von­aðir þú þó alltaf að ein­hver myndi taka eftir því að þú þurftir líka á stuðn­ingi og hjálp að halda, en þú kunnir ekki að biðja um það.

Þú umberð til­finn­inga­lega fjar­læg sam­bönd of lengi

Fjarlægð er eitt­hvað sem þú þekkir. Ef innra barnið þitt lærði að lifa af á algjörri til­finn­inga­legri lág­marks­getu, geta litlir molar af athygli (e. breadcrumbs) virkað eins og raun­veru­leg teng­ing í þínum augum.

Þú veist ekki hvað þú átt að gera þegar ein­hver mætir raun­veru­lega fyrir þig

Heil­brigð, stöðug og ein­læg ást getur valdið þér óþæg­indum. Þitt varn­ar­sinn­aða sjálf lærði nefni­lega að elta teng­ingu og berj­ast fyrir henni, en það kann ekki að slaka á og taka á móti henni.

Hvernig er hægt að losna við þessa tilfinningu?

Það sem flestir átta sig ekki á er að þegar þú upp­lifir erf­ið­leika í þínum sam­böndum í dag, ertu ekki að bregð­ast við mann­eskj­unni sem stendur fyrir framan þig. Þú ert í raun enn að reyna að lækna ein­mana barnið hið innra í gegnum „full­orð­ins­bún­ing­inn.“ Þess vegna teng­ist þú of hratt, staldrar við of lengi, ótt­ast fjar­lægð eða átt erfitt með að treysta þeim sem ætla að vera um kyrrt.

Batinn hefst þegar þú hættir að yfir­gefa sjálfa(n) þig. Þú þarft að syrgja það sem þú fékkst ekki í æsku, leyfa þér að finna til­finn­ing­arnar sem þú þurftir að jarða og átta þig á því að þú þarft ekki lengur að elta ást­ina til þess að sanna að þú skiptir máli. Þú getur hrein­lega ekki læknað það sem þú neitar þér um að finna.