Skiptar skoðanir eru á útliti á nýju hóteli Radisson við Skúlagötu. Í opinberri færslu segir Páll Jakob Líndal, doktor í umhverfissálfræði, að hótelturninn falli illa inn í umhverfið og sé enn eitt skipulagsslysið í Reykjavík.
Páll Jakob Líndal er sérfræðingur í mati á sálfræðilegum áhrifum umhverfis á heilsu og vellíðan, hvort sem um er að ræða náttúru eða byggt umhverfi. Hann er með doktorspróf í umhverfissálfræði frá Háskólanum í Sydney og starfar nú sem forstöðumaður viðbótarnáms á meistarastigi í umhverfissálfræði við Háskólann í Reykjavík. Þá kennir hann umhverfissálfræði við Háskóla Íslands og Landbúnaðarháskólann á Hvanneyri, auk þess að vera fyrirlesari og markþjálfi.
Í færslunni segist hann vera búinn að horfa mikið á turninn sem verið er að byggja við Skúlagötu 26.
„Ég man enn þegar ég fyrst rak augun í þessa, þá fyrirhuguðu, framkvæmd í kringum 2020. Og ekki var það vegna stærðarinnar eða útlitsins per se, sem maður var og er löngu orðinn vanur. Miklu frekar hnaut ég um orð þau orð arkitektsins 1) að nú ætti að skapa nýtt kennileiti í Reykjavík sem kallast ætti á við Hallgrímskirkju og 2) að hugmyndin með hönnuninni væri að skapa „einstaka byggingu“ sem kæmi til með að tengja saman Reykjavík og náttúru Íslands.“
Athugasemdirnar láta ekki á sér kræla og leggur Egill Helgason fjölmiðlamaður sitt lóð á vogarskálina og segir við færslu Páls: „Þetta er ekki í lagi. Nefni líka byggingarnar á Heklureitnum. Þær eru skelfing.“
Agnar Már Másson, fréttamaður hjá SÝN hafði samband við Pál og leitaði eftir skoðun Páls á byggingunni. Páll segir í færslu sinni að hann hafi náð að komast yfir margt í viðtalinu en hafi haft fleiri punkta sem hann hefði viljað hafa haft tíma til að útskýra betur.
Hann fór nánar yfir þessa punkta í færslu sinni og segir að listinn sé samt sem áður fjarri því tæmandi:
„Skali og einsleitni. Byggingin er úr skala við umhverfið, þó vissulega hafi skalinn stækkað á undanförnum áratugum og 200 m vestar standi dökkar yfirlitum blokkirnar sem kenndar eru við Skugga. Þær blokkir eru líka úr skala. Og fátt er það sem drepur mannlíf með jafn sannfærandi hætti og umhverfi sem ekki er í skala. Þá er einsleitnin í algleymingi, ekki bara byggingin og skipulagið heldur einnig samfélagið sem þarna skapast. Við tölum um að varðveita fjölbreytileikann, en við mótum umhverfi okkar með svo einsleitum hætti að það hreinlega svíður undan.
Veðurfarsleg áhrif - kringum svo háar byggingar myndast vindstrengir sem hafa neikvæð áhrif á nærumhverfi og spilla upplifun okkar. Þetta vitum við öll. En eins og alltaf er sagt, þá hefur þessi turn að sjálfsögðu verið hannaður m.t.t. veðurs. En það voru líka Skuggablokkirnar og hinn alræmdi Höfðatúnsturn, þar sem fólk hefur verið í stórhættu vegna hættulegra vindstrengja sem hafa skapast kringum bygginguna.
Útsýni og sjónlínur - við erum einfaldlega að múra okkur frá hinu glæsilega útsýni yfir Sundin, Esjuna, Akrafjallið og Skarðsheiðina. Við erum að taka þetta útsýni til að selja útvöldum hótelgestum og eigendum íbúða í þessum háhýsum. Ennfremur eru við að stórskaða þær glæsilegu og einkennandi sjónlínur sem blasa við þegar farið er um Laugaveg eða Hverfisgötu og horft niður þvergöturnar.
Kennileiti - þetta atriði kemur fram í fréttinni. Er það okkar helsta ósk að Radison RED á Skúlagötu verði kennileiti í borginni og það kallist á við Hallgrímskirkju? Að bygging erlendrar hótelkeðju sé kennileiti í höfuðborginni - hvernig hljómar það?
Sagan - þetta atriði kemur fram í fréttinni. Við Skúlagötu byggðist upp fyrir um 100 árum iðnaðar- og athafnasvæði. Þarna risu stórhýsi þeirra tíma og voru umdeild. Þarna stóðu t.d. hús SS, timburverslunin Völundur og Kveldúlfsskáli, allt byggingar sem nú myndu vafalaust sóma sér vel við Skúlagötuna, en viku fyrir skammsýni og staðleysum. En í stað þess að stoppa og læra, þá er haldið áfram búa til staðleysur og þær seldar í nafni náttúrunnar, höfuðborgarinnar, mannlífs, gleði og framfara. Við eigum að byggja á sögunni ekki afmá hana - það gefur umhverfinu ótvírætt gildi ef við getum tryggt menningarsögulega samfellu - og það hefur einstaklega áhugaverð sálfræðileg áhrif í för með sér.
Mér er svo oft hugsað til þess hvað við hefðum getað gert ofsalega áhugavert og spennandi umhverfi við Skúlagötu, ef hefðum virt söguna og byggðina. Vissulega var svæðið farið að láta á sjá á 10. áratug síðustu aldar, þegar "framfarasinnar" lögðu af stað. Auðvitað mátti alveg byggja þarna og taka til. En þegar við erum að búa til umhverfi sem nemendur mínir í umhverfissálfræði lýsa með þeim hætti að þeim finnist þeir vera að kafna þegar þeir ganga til og frá íbúðum sínum í stúdentagörðunum við Lindargötu - þá getum við varla sagt að vel hafi tekist til.
Og þessi turn er svo sannarlega ekki innleggið sem þurfti til að gera þetta betra.“
