Sextíu eineltismál á vinnustöðum hafa ratað á borð Drekaslóðar, samtaka sem aðstoða þolendur ofbeldis, á undanförnum árum. Í aðeins einu tilviki var gerandinn karlmaður en í hinum málunum voru gerendur konur.
Þetta varð kveikjan að meistararannsókn Kristínar Helgu Magnúsdóttur, sem nýverið útskrifaðist úr heilbrigðisvísindum frá Háskólanum á Akureyri með áherslu á sálræn áföll og ofbeldi. Ritgerð hennar ber heitið „Ég var bara svona skugginn af sjálfri mér“.
Kristín ræddi við tíu einstaklinga sem höfðu orðið fyrir einelti á vinnustað, níu konur og einn karlmann. Á Vísi sagði hún einelti kvenna oft vera lúmskt og stigvaxandi. Meðal birtingarmynda væri að tala niður til einstaklinga og beita gaslýsingu.
Að sögn Kristínar höfðu sumir viðmælendur hennar ekki áttað sig á því fyrr en eftir nokkra mánuði, jafnvel ár, að þeir væru þolendur eineltis. Í nokkrum tilvikum var það fagmaður, læknir eða starfsmaður Virk sem benti þeim á stöðuna.
Eineltið átti sér meðal annars stað á heilbrigðisstofnunum, í skólum og leikskólum. Í flestum tilvikum var gerandinn yfirmaður en í tveimur tilvikum samstarfskona.
Kristín segir viðbrögð vinnustaðanna hafa komið sér sérstaklega á óvart. Allir viðmælendur hennar hættu á viðkomandi vinnustað og í flestum tilvikum var gerandinn áfram í starfi.
Hún segir algengt að efasemdir hafi komið fram um frásagnir þolenda þegar eineltið var tilkynnt og að gerendur hafi oft sloppið með lítil viðurlög. Hún telur því mikilvægt að íslenskir vinnustaðir bæti verklag sitt við meðferð eineltismála og tryggi að starfsfólk viti hvert það geti leitað.
