Fyrir fjórum árum var sænski rapparinn Nils „Einár“ Grönberg skotinn til bana, aðeins 19 ára gamall.
Móðir hans, Lena Nilsson, opnar sig í viðtalsþættinum Söndagsintervjun um sorgina sem aldrei hverfur.
„Því lengri tími sem líður, því meira sakna ég hans. Af því það er orðið svo langt síðan ég hitti hann,“ segir hún.
Hinn 19 ára rappari Nils „Einár“ Grönberg var skotinn til bana fyrir utan heimili sitt í Hammarby Sjöstad þann 21. október 2021. Lena Nilsson segir nú að hún hafi verið á staðnum þegar þetta gerðist.
„Ég heyrði skotin, ég var heima og heyrði þau. Ég var með viftu í gangi þannig að fyrst hélt ég að þetta væru flugeldar … en svo hugsaði ég: Nei, þetta eru skothvellir. Ég stend upp og þá fæ ég einhverja ró yfir mér og það er eins og Nils sé þarna og haldi utan um mig,“ segir hún í Söndagsintervjun á sænska ríkisútvarpinu.
Hún fór út á svalir og heyrði einhvern segja að það hefði verið skotárás og að einhver lægi á jörðinni. Þá ákvað hún að fara niður.
„Svo sé ég hann liggja þarna og ég sé augun hans. Það lítur ekki út fyrir að hann sé dáinn, en ég skil samt að hann er dáinn. Hann er það. Og ég hugsa að ég þurfi að tala við hann, því ég veit, eða hef heyrt, að það síðasta sem hverfur er heyrnin, þannig að ég tala við hann ef hann skyldi heyra, og segi honum að ég sé þarna og að ég elski hann,“ segir Lena.
Síðasta skiptið sem hún sá hann
Síðasta skiptið sem hún sá son sinn var kvöldið áður, á miðvikudegi. Hann kom heim, stóð fyrir framan hana og fór síðan inn í herbergi sitt. Þegar hún vaknaði síðar um kvöldið var hann farinn, og hún fékk það á tilfinninguna að hún myndi aldrei sjá hann aftur.
„Ég talaði við hann og hann sagði: „Nei, það er allt rólegt. Þetta er í lagi. Ég sef hjá vini.“ Svo lagði ég á. Ég hringdi aftur, vegna þess að ég fann að ég myndi ekki sjá hann, og þá talaði ég við hann. Og það var síðasta skiptið sem ég talaði við hann,“ segir hún í viðtalinu.
Lena Nilsson segir að sorgin muni aldrei fara og að hún sakni sonar síns á hverjum degi, en að hún hafi átt fólk sem studdi hana í gegnum erfiðustu tímana, og að sterk trú hennar hafi gefið henni öryggi.
„Þetta var eins og sorg sem byrjaði þá. Og hún hefur haldið áfram. Og hún er alltaf eins. Hún er gífurleg og svo stór og atburðurinn svo hræðilegur. Það verður hann alltaf, og maður verður að læra að lifa með því.“
