Guðbrandur Einarsson þingmaður Viðreisnar skrifaði pistil sem birtist á Vísi í dag. Þar talar hann um hið skelfilega ástand sem ríkt hefur á Gaza í 19 mánuði. Segir Guðbrandur að Palestínumenn hafi nú um tvennt að velja, að „deyja úr hungri eða verða drepið þar sem það sækir sér mat“.
„ „Mamma komdu aftur til mín“ kallaði lítil grátandi stúlka sem hún stóð yfir látinni móður sinni sem hafði verið drepin við að reyna að sækja sér mat fyrir sig og börnin sín.
Palestínu fólkið hefur nú um tvö kosti að velja þ.e. að deyja úr hungri eða verða drepið við að reyna að sækja sér mat.“ Þannig hefst pistill Guðbrandar.
Í pistilnum segir hann Ísraela ítrekað skjóta á örvæntingarfullt fólk sem sækir sér mat og segir hann erfitt að ná utan um þá „illsku sem þar ræður ríkjum“. Segir hann Ísraela fá óáreitta að fremja slík „ódæðisverk“.
Þá segir Guðbrandur Ísraela hafa ítrekað brotið á vopnahléinu sem hafði náðst og endanlega þann 18. mars með loftárás á Gaza sem drap um 600 manns. Þá minnist hann á það þegar Ísraelar reyndu að fela þá staðreynd að hermenn hafi tekið 15 hjálparstarfsmenn af lífi 23. mars.
Guðbrandur gagnrýnir síðan ekki aðeins viðbragðaleysi alþjóðasamfélagsins, heldur einnig ríkisstjórnar Íslands, sem henn er þó partur af, sem stjórnarþingmaður. Þá er utanríkisráðuneytið í höndum Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur, formanns Viðreisnar.
„Ég get ekki skilið hvers vegna Ísraelsmenn komast upp með að eyða Palentínsku þjóðinni með þessum hætti. Viðbrögð við innrás Rússa inn í Úkraínu voru að mínu mati hárrétt þar sem Rússar voru útilokaðir frá öllum samskiptum við hið vestræna samfélag. Viðbrögð við stöðunni í Palestínu eru allt önnur. Nokkur ríki þar á meðal Ísland hafa veikum rómi talað fyrir því að eitthvað þurfi að gera en svo gerist ekki neitt og við dönsum áfram í Euróvision partíum með Ísrael.“
Að lokum spyr þingmaðurinn hvort það skipti virkilega máli að vera hvítur og kristinn, svo að heimurinn bregðist við.
„Og á meðan ekkert gerist halda grátandi lítil börn í Palestínu áfram að kalla á látnar mæður sínar,“ skrifar Guðbrandur í lok pistilsins.
