Rithöfundurinn og samfélagsrýnirinn Þorgrímur Þráinsson lýsir yfir þungum áhyggjum af þróun mála meðal íslenskra ungmenna í opinberri færslu. Hann kallar eftir tafarlausum og afgerandi aðgerðum frá samfélaginu og stjórnvöldum til þess að snúa við því sem hann kallar „óheillaþróun“. Þorgrímur gagnrýnir harðlega núverandi forgangsröðun fjármagns og segir dæmigerð gæluverkefni oft tekin fram yfir velferð barna.
Lengri opnunartímar og efling félagsstarfs
Til þess að bregðast við vandanum og mæta ungmennum á þeirra forsendum, telur Þorgrímur nauðsynlegt að ráðast í víðtækar breytingar á tómstunda- og félagsstarfi. Hann leggur áherslu á að skapa þurfi örugga valkosti fyrir unglinga utan skólatíma, sérstaklega á kvöldin og um helgar þegar hættan á neikvæðri iðju er mest.
„Ef við ætlum að snúa þessari óheillaþróun við – verðum við að fjölga félagsmiðstöðvum, opna tómstundahús og hafa þau opin oftar og um helgar,“ segir Þorgrímur. Hann bendir jafnframt á hagnýtar lausnir í nærumhverfinu: „Við þurfum að lengja opnunartíma sundlauga á föstudags- og laugardagskvöldum til að lokka krakka af götunum og stöðva ólöglega sölu áfengra drykkja.“
Gagnrýnir forgangsröðun í skólakerfinu og fjármögnun
Þorgrímur beinir sjónum sínum einnig að menntakerfinu og spyr hvort hefðbundið námsefni eigi að hafa forgang fram yfir lífsleikni, geðheilsu og forvarnir á tímum þar sem áskoranir ungmenna fara vaxandi.
„Og ekki síst þurfum við að bjóða upp á markvissa fræðslu í grunnskólum og framhaldsskólum. Hvernig getur Gísla saga Súrssonar verið mikilvægari en heilsa og framtíð barna okkar?“ spyr hann og lýsir yfir efasemdum um að nokkur muni grípa boltann. Hann telur samfélagið mæta þessum vanda af ákveðnu afskiptaleysi. „Líklega enginn af því horfum yfirleitt á svona vandamál með blinda auganum og höldum að þetta muni reddast.“
Að lokum gagnrýnir hann hvernig opinberu fé sé ráðstafað og segir skort á pólitískum vilja til að fjármagna raunverulegar forvarnir. „Það er ævinlega til fjármagn í allskyns gæluverkefni en ekki í verkefni sem skipta ungmenni okkar mestu máli.“
