Mætti á landsleik í grýlubúningi

Guðni Már Harð­ar­son, prestur í Linda­kirkju, er einn dygg­asti aðdá­andi liðs­ins.

„Þetta verður besta mót Íslands í nokkurn tíma og 5.-7. sætið verður okkar,“ svarar Guðni Már hress í bragði þegar hann er beð­inn um að spá fyrir um gengi Íslands á mót­inu. „Geir Sveins­son gaf ungum strákum séns og lagði mik­il­vægan grunn fyrir Guðmund [Guð­munds­son], það er upp­gangur núna og gaman að sjá hversu fag­lega er unnið með ung­linga­lands­liðin, en ég held að Gísli [Þorgeir Krist­jáns­son] og Elvar [Örn Jónsson] muni eiga gott mót.“

Teigaði lítra af bjór
Guðni Már hefur farið á HM, EM, und­ankeppni Ólymp­íu­leika og Ólymp­íu­leik­anna í London. Þeir fara alltaf nokkrir vinir saman á mótin en ef Ísland kemst á Ólymp­íu­leik­ana í Tókýó 2020 er draum­ur­inn að fara fjöl­skyldu­ferð. Guðni seg­ist ekki fara árlega en eins oft og ráð og tími vinnst til. Hann hefur því orðið vitni að mörgum ævin­týra­legum augna­blikum. „Ég hef tvisvar séð Ísland vinna Frakk­land sann­fær­andi, í Mag­deburg 2007 og á Ólymp­íu­leik­unum 2012, stemn­ingin á þeim leikjum var engu lík. Viðbrögð frönsku stuðn­ings­mann­anna í kringum okkur þegar Björgvin Páll varði með Youtube-mark­vörslu á Ólymp­íu­leik­unum gleym­ast ekki.“

Eitt eft­ir­minni­leg­asta atvikið er frá HM 2007 í Mag­deburg. „Mikið var rætt um að Alfreð Gísla hefði í aðdrag­anda móts­ins stútað Svía­grýl­unni svoköll­uðu með því að ger­sigra Svía. Þar sem ég á for­láta grýlu­bún­ing mön­uðu vinir mínir mig til að mæta í honum á lands­leik, ég sagð­ist til ef ákveðin upp­hæð safn­að­ist til góð­gerð­ar­mála. Þeir sáu til þess að upp­hæðin safn­að­ist fljótt og ég gat ekki skor­ast undan. Grýlu­bún­ing­ur­inn og öll sú múnd­er­ing er ekki ákjós­an­leg til að vera í mik­illi mann­þröng inn­an­dyra í 18.000 manna höll. Í síð­ari hálf­leik var næstum liðið yfir mig vegna ofþorn­unar og er enn er sagan sögð þegar ég, hrifs­aði líters bjór­krús af vini mínum og teyg­aði í einum sopa. Ég drekk ekki bjór en hefði senni­lega teigað lítra af smur­olíu á þessum tíma­punkti, slíkur var þorst­inn,“ segir Guðni Már hlæj­andi en hand­bolta­á­hugi hans kvikn­aði fyrir alvöru þegar Ísland sigr­aði B-leik­ana árið 1989. „Hand­bolti er skemmti­leg­asta sjón­varps­í­þróttin, hraður leikur og þótt annað liðið sé fimm mörkum yfir og 10 mín­útur eftir getur enn allt gerst.“

Eftir sig­ur­leik á Frökkum á Ólymp­íu­leik­unum 2012 í London. Frá vinstri: Kjartan Ólafsson Vídó, Ástþór Ágústs­son, Guðni Már og Gústaf Krist­jáns­son.

Unnu bara einn leik
Spurður hvort hann hafi sjálfur æft hand­bolta játar hann með sem­ingi. „Já, en ég er mun betri í að tala um hand­bolta en stunda. Ég æfði einn vetur með ÍA á Akranesi með stór­kost­legum karakt­erum. Það væri hægt að gera bíó­mynd í anda The Mighty Ducks um þetta lið, hand­rits­höf­undur yrði þó að fjölga sig­ur­leikjum frá raun­veru­leik­anum, því þó að við elskuðum að spila þá unnum við bara einn leik allan vet­ur­inn. Það var þegar hitt liðið var vara­manna­laust og tveir hjá þeim meidd­ust í leiknum svo við mörðum sigur eftir að við urðum tveimur fleiri. Svo æfði ég með Fylki í um tvo vetur, var settur á lín­una en fyrsti kostur á lín­unni þar var öðling­ur­inn Róbert Gunn­ars­son, besti sókn­ar­línu­maður Íslands fyrr og síðar. Val þjálf­ar­ans var ein­falt, viltu Súper­mann eða Crusty the Clown á lín­una?“

Guðna líður því betur í stúkunni og hefur í gegnum tíð­ina kynnst mörgum sem tengj­ast lið­inu á einn eða annan hátt. „Ísland er lítið og því hafa margir orðið á leið manns í gegnum lífið, þeir eru þó flestir hættir nema skóla­bróðir úr mennta­skóla, Guðjón Valur, sem er nátt­úru­undur og val­menni. Svo hafa leiðir okkar Björg­vins Páls legið saman en hann og Karen eig­in­kona eru mér góðar fyr­ir­myndir á ýmsan hátt. Að öðrum ólöst­uðum er samt upp­á­halds­hand­bolta­mann­eskjan mín Ólafur Stef­áns­son. Magnaður íþrótta­maður og djúp­vitur lífskúnstner sem hugsar út fyrir kass­ann.“

Aðalmynd: Í Mag­deburg 2007 þar sem Guðni fór í grýlu­bún­ing­inn. Frá vinstri: Kjartan Vídó Ólafsson, Guðni Már, Þorkell Gunnar Sig­ur­björns­son, Arnar Ragn­ars­son og Ólafur Jóhann Borg­þórs­son.