Ásgeir segist saklaus af ritstuldi: „Ég hef verið þjófkenndur í fyrsta skipti á ævinni“

Öll spjót standa nú á Ásgeiri Jónssyni seðla­banka­stjóra Íslands vegna ásak­ana um rit­stuld. Segist hann í yfir­lýs­ingu vera alsak­laus af þeim ásök­unum.

„Síðustu dagar hafa verið mjög sér­stakir hjá mér þar sem ég hef verið þjóf­kenndur í fyrsta skipti á ævinni. Ég hef ekki viljað bregð­ast við fyrr en ég hefði fengið ráð­rúm til þess að lesa bók Berg­sveins Birg­is­sonar Leitin að svarta vík­ingnum og bregð­ast efn­is­lega við þeim ásök­unum sem hann hefur sett fram. Ég mun því fjalla ítar­lega um málið síðar. Ég vil þó nefna nokkra hluti nú þegar.

Bók Berg­sveins Birg­is­sonar Leitin að svarta vík­ingnum er ekki hefð­bundin sagn­fræði. Hún er það sem höf­undur kallar sjálfur í for­mála „rök­saga“ eða „ímyndun grund­aða á þekk­ingu“. Þá eða eins og segir í eft­ir­mála að verkið sé „formtil­raun, við­leitni til að brúa bilið milli fræði­manns og rit­höf­undar og nota bæði heila­hvelin sam­tímis. Útkoman er blend­ingur.“ Í þessu sam­hengi má einnig halda því til haga að í rit­dómi um bók­ina sem Gunnar Karlsson rit­aði í Sögu Tímarit Sögu­fé­lags­ins árið 2019 eru gerðar athuga­semdir við heim­ilda­notkun og túlk­anir bók­ar­innar og segir að rit­verk af þessum toga séu „býsna ósam­bæri­leg við sagn­fræði“. Gunnar telur það alls ekki aug­ljóst að hún geti talist fræði­rit. Ég fæ heldur ekki betur séð en að það við­horf sé ríkj­andi meðal ann­arra sagn­fræð­inga. Ég hef ekki haft tíma til að kynna mér rit­dóma um bók­ina á öðrum tungu­málum. Ég vil taka sér­stak­lega fram eftir að hafa lesið bók Berg­veins að hún er mjög skemmti­leg og upp­lýsandi um margt – og að mínu áliti frá­bært fram­tak af hans hálfu,“ segir Ásgeir meðal ann­ars í yfir­lýs­ingu sinni á Facebook.

Ásgeir segir einnig að bók sín sé ekki fræði­bók heldur svo­kall­aðir „leik­manns­þankar.“

„Hvaða mína bók varðar Eyjan hans Ingólfs þá er hún ekki fræði­rit og hefur aldrei verið kynnt sem slík. Hún er til að mynda ekki með heim­ilda­skrá. Ég get þeirra heim­ilda sem ég nota í neð­an­máls­greinum en þessa bók má alls ekki líta á sem tæm­andi fræði­rit um land­nám Íslands. Sagn­fræð­ingar hafa ágætis orð fyrir bækur af þessu tagi sem „leik­manns­þankar“. Þessi bók er sprottin upp af ein­lægum sögu­á­huga mínum.“

Þá tekur hann aukreitis fram að hann hafi ekki gefið bók­ina út í gróðra­skyni, hann sé sáttur ef hún kemur út á núlli.

„Ég vil líka taka fram að ég von­ast ekki eftir neinum efna­legum ávinn­ingi með ritun þess­arar bókar. Ég verð aðeins ánægður ef bókin stendur undir fram­leiðslu­kostn­aði.“

Að lokum segir Ásgeir að það hefði verið afar heimsku­legt af sinni hálfu að stunda rit­stuld, stöðu sinnar vegna.

„Ég vil í lokin aðeins taka fram að ég hef aldrei áður verið vændur um stuld. Enda væri það ákaf­lega heimsku­legt stöðu minnar vegna að reyna slíkar kúnstir með bók líkt og Leitina að Svarta vík­ingnum sem var met­sölu­bók á Íslandi. Ég hef heldur engan áhuga á því að lýsa yfir eign­ar­rétti á einu eða neinu sem teng­ist Landnámu. Þá bók á þjóðin öll saman.“

Sjá einnig: Hannes styður Ásgeir – Var sjálfur dæmdur fyrir rit­stuld

Hér má sjá yfir­lýs­ing­una í heild sinni: