Dóninn á barnum varð síðar formaður verkalýðsfélags

Flosi Þor­geirs­son, gít­ar­leik­ari rokk­hljóm­sveit­ar­innar HAM og annar tveggja þátta­stjórn­enda hlað­varps­ins Draugar for­tíðar, rifjar upp per­sónu­lega reynslu sína af því að hætta að drekka áfengi og upp­lifun sem hann segir hafa fest í minni hans. Í Facebook-færslu lýsir hann því hvernig edrú­mennska hans breytti sýn hans á djam­mið, mann­lega hegðun, og síðar á opin­bera per­sónu sem hann segir hafa hitt á djamm­inu.

Flosi seg­ist hafa hætt að drekka í nóv­em­ber 2009, en ákveðið að fylgj­ast áfram með næt­ur­líf­inu edrú:

„Ég hætti að drekka í nóv­em­ber 2009. Mér fannst áhuga­vert samt að kíkja á djam­mið edrú. Að sjá hvernig fólk varð sífellt leið­in­legra og barna­legra. Ég hélst yfir­leitt ekki við lengur en til eitt eftir mið­nætti. Þá var þetta yfir­leitt orðið eins og versta geð­veikra­hæli. Ég hef reyndar bæði unnið á og legið á geð­deild og djam­mið var langtum verra!“

Hann segir þessa reynslu hafa styrkt ákvörðun sína um að vera edrú og horfast í augu við lífið án áfengis:

„Ég vissi auð­vitað að ég hafði um langt skeið tekið fullan þátt í þessu brjál­æði. Þetta gerði mig bara ákveðn­ari í að halda mínu striki. Raun­veru­leik­ann á maður að tækla edrú.“

Í færsl­unni segir Flosi frá því að hann hafi oft heim­sótt bar í miðbæ Reykja­víkur, þar sem vin­konur hans störf­uðu og þar sem hann sjálfur hafi stundum komið fram. Þar varð hann vitni að hegðun sem hann segir hafa farið langt yfir mörk:

„Eitt sinn tók ég eftir manni sem var afar frekur, dóna­legur og sífellt öskr­andi á stúlk­urnar að þjón­usta sig. Það kom að því að ég og kunn­ingi minn gerðum athuga­semdir við þessa hegðun manns­ins. Hann brást væg­ast sagt illa við. Sagði að þessar ‘druslur’ væru alltaf með stæla við sig.“

Maðurinn lét ekki þar við sitja að sögn Flosa, heldur beindi spjótum sínum einnig að þeim sem bentu á hegðun hans:

„Síðan fór hann að heimta að vita hvað við værum með mikið í laun!? Sagðist sann­færður um að hann væri með vel yfir okkar sam­an­lögð laun. Kallaði okkur aum­ingja því við værum „lág­launa­lúserar.“ Þrátt fyrir að hann þekkti okkur ekk­ert!?“

Flosi segir að kunn­ingi hans hafi verið ölv­aður og reiður, en edrú­mennska hans sjálfs hafi lík­lega komið í veg fyrir átök:

„Ég dró okkur því frá þessum vit­leys­ingi. Ég þakka fyrir að hafa ekki verið drukk­inn því þessi furðu­legi maður var með svo­kallað „kýli­fés“. Semsagt svo óþol­andi að öllu leyti að ég nán­ast heyrði hnefa minn reyna að sann­færa mig um að reka honum gott högg. Ef alkó­hól hefði verið til staðar í mér hefði það eflaust tekið afstöðu með hnef­anum.“

Síðar fengu vin­konur hans sem störf­uðu á barnum stað­fest að mað­ur­inn væri vel þekktur meðal starfs­fólks:

„Seinna sögðu vin­konur mínar mér að mað­ur­inn væri alræmdur þarna meðal starfs­manna og þætti yfir­máta dóna­legur og hroka­fullur.“

Árin liðu, en atvikið gleymd­ist ekki. Flosi lýsir því að hann hafi síðar orðið hissa þegar hann sá mann­inn aftur, nú í allt öðru sam­hengi:

„Ímyndið ykkur furðu mína er ég var nokkru seinna að horfa á sjón­varpið. Þá var maður í frétta­við­tali. Ég þekkti strax dón­ann af barnum sem var með þessa miklu þrá­hyggju gagn­vart launa­seðlum ann­ars fólks. Þarna stóð hann og tal­aði fjálg­lega eins og sá sem allt veit.“

Og að lokum kemur sú stað­reynd sem Flosi segir hafa slegið sig hvað mest:

„Hann var þá nýorð­inn for­maður eins stærsta verka­lýðs­fé­lags lands­ins.“

Flosi nefnir mann­inn ekki á nafn í færslu sinni, en frá­sögnin hefur vakið tölu­verða athygli á Facebook en fjöl­margir hafa bæði líkað við færsl­una og skrifað athuga­semdir.