Þóra í Bakkakoti skellti á fósturbörnin

Umfjöllun Kveiks um það ofbeldi sem drengir sem vistaðir voru í Bakka­koti í æsku, sem sýnd var á RÚV í gær, hefur vakið mik­inn óhug meðal Íslend­inga.

Í þætt­inum stigu fram nokkrir af þeim sem voru sendir í fóstur á bónda­bæ­inn Bakkakot á Suð­ur­land­inu og lýstu hrylli­legu ofbeldi sem þeir voru beittir þar, and­legu, lík­am­legu og kyn­ferð­is­legu.

Hjónin Jón Ársæls­son og Þóra Elísabet Bern­ód­us­dóttir voru hús­ráð­endur í Bakka­koti þegar drengirnir dvöldu þar en drengirnir sögðu Jón ekki hafa beitt þá ofbeld­inu, heldur Þóra Elísabet. Hún er nú tæp­lega átt­ræð og heilsu­tæp en Jón lést árið 2003.

Fram kemur í þætt­inum að Þóra hafi oft verið sótölvuð í kringum dreng­ina, sem voru 10-12 ára þegar á dvöl þeirra stóð.

Tveir drengj­anna, þeir Svavar Þór Georgs­son og Sig­varður Hans Ísleifs­son ákváðu í jan­úar að hringja saman í Þóru, sem liður í því að takast á við for­tíð­ina. Greini­legt er að sím­talið reyn­ist þeim báðum mjög erfitt, en þrátt fyrir það ganga þeir ákveðnir til verks og vilja sjá hvernig sím­talið fer.

Þegar Þóra svarar sím­anum spyr Svavar hana hvort eitt­hvað hafi átt sér stað í Bakka­koti sem hún iðrist í dag. Hún neitar því, en við­ur­kennir þó að hugs­an­lega hefði eitt­hvað getað farið betur. Þegar hann spyr hana sér­stak­lega um nuddið hafnar hún alfarið að hafa látið dreng­ina nudda sig. Þegar Svavar nefnir lík­am­legt ofbeldi svarar hún hins vegar ekki með beinum hætti. Að lokum spyr hann hana almennt um þann tíma sem hann sjálfur dvaldi í Bakka­koti, en þá seg­ist Þóra ekki ætla að fara yfir það og slítur sím­tal­inu skömmu síðar.

Eftir sím­talið sitja Svavar og Sig­varður eftir greini­lega slegnir og segja ekk­ert um stund.

„Hún er...já... sko...,“ segir Svavar, greini­lega orð­laus.

„Hún er hrædd. Og játar ekki með nuddið,“ segir Sig­varður.

„Það var ekki mikil iðrun í henni,“ segir Svavar.

„Nei og líka bara, um leið og þú nefndir mig vildi hún leggja á,“ segir Sig­varður.

„Þetta er nátt­úr­lega svo­lít­ill tími og þetta er nátt­úr­lega „pró­sess“ líka fyrir hana að rifja upp. Og hún var nátt­úr­lega undir áhrifum,“ segir Svavar.

„En tókstu ekki eftir því, að þegar þú spurðir um áfengið, að hún spurði þig strax á móti; „Varstu ekki að því sjálfur?“ segir Sig­varður við Svavar. „Þannig að hún ját­aði,“ bætir Sig­varður við.

„Upp­lifunin er að það er engin iðrun og hún lét það hljóma þannig að þetta væri liðin tíð. Og þetta var bara svona og eins og þetta bara eigi að vera svona. Ég alla vega upp­lifði enga iðrun. En ég upp­lifði ótta,“ segir Sig­varður.

Þóra neit­aði Kveik um við­tal, að því er fram kemur í þætt­inum.