Guðmundur Andri Thorsson rithöfundur segir að minnihlutinn á Alþingi líti á sig sem hinn náttúrulega meirihluta og núverandi ástand sem óeðlilega undantekningu sem ekki beri að virða.

Bætir þessu við:

„Þess vegna lætur þetta fólk eins og það sé við stjórnvölinn og stöðvar störf þingsins. Minnihlutaflokkarnir taka sér vald yfir þingstörfunum sem kjósendur hafa ekki veitt þeim.

Málþóf er niðurlægjandi. Það er ekki umræða heldur eftirlíking á umræðu. Það er afskræming á umræðu, sem er eitt það mikilvægasta sem fram fer innan veggja þingsins: að ræða mál vel og ýtarlega út frá öllum sjónarmiðum.

Málþóf er skrípamynd af slíkri iðju, gerir lítið úr henni. Málþóf er niðurlægjandi fyrir þann sem tekur þátt í því vegna þess að þar með sýnir hann þingræðinu, sjálfum ræðustól Alþingis lítilsvirðingu – mikilvægasta og virðulegasta umræðuvettvangi þjóðarinnar – og gerir um leið lítið úr sjálfum sér og trúnaðarstöðu sinni.“

Guðmundur Andri er á því að það sé niðurlægjandi fyrir flokksformenn er vilji gefa þá mynd af sér að vera tilbúnir að takast á hendur æðstu virðingarstöður í þjónustu lands og þjóðar.

Hann færir í tal að það sé niðurlægjandi „fyrir ríkjandi meirihluta hverju sinni sem horfir ráðalaus á þessa gíslatöku ræðustólsins. Það er niðurlægjandi fyrir þjóðina að búa við svo óskilvirkt þingræðisfyrirkomulag.“

Guðmundur Andri segir að lokum að það hljóti að vera á meðal forgangsverkefna núverandi þingmeirihluta að koma Alþingi í starfhæft form:

„Ég sé ekki að það verði gert öðruvísi en með því að virkja 71. grein þingskaparlaga, sem veitir forseta þingsins heimild til að takmarka ræðutíma.“